Wij Lenen Onze Grond van de Overheid

[inline:01]
John Locke
De Amerikaanse constitutie en de idee van de universele mensenrechten zijn sterk gebaseerd op het werk van John Locke. Volgens Locke is de individuele mens het best geplaatst om zichzelf te redden en te ontwikkelen. Daarom zijn leven, vrijheid en eigendom onaantastbaar en de enige rechten die de staat voor zijn burgers moet vrijwaren. Sinds de 18de eeuw is de vooruitgang in de strijd tegen onderdrukking en uitbuiting van mensen door mensen in een stroomversnelling geraakt door de logica te volgen dat de wet er is om leven, eigendom en vrijheid van mensen te vrijwaren tegen inbreuken door andere mensen. Toch bleef de idee bestaan dat de wet ook dient om leven en goederen te beschermen tegen aardbevingen, bacteriële infecties en andere gevaren van niet-menselijke oorsprong. De wet kan daarbij evenwel alleen helpen door mensen te verplichten zelf voorzorgen te nemen (verplichte verzekeringen) of door mensen te verplichten te delen met slachtoffers van het noodlot (‘sociale’ verplichte herverdeling). De vraag is dan of de logica van de rechtsstaat niet fataal doorbroken wordt.

De Ruimtelijke Ordening van de Dood

[inline:01]
Robert Mugabe
In het westen begrijpt men niet waarom president Robert Mugabe zijn land in de vernieling rijdt. Eens was de man een nationale en internationale held. Als onafhankelijkheidstrijder gaf hij zijn volk soevereiniteit en als democratisch verkozen leider bracht hij verzoening en welvaart. Zimbabwe gold lange tijd als een model voor Afrika en een model voor het samenleven van de autochtonen en de afstammelingen van de kolonisten. Sinds enkele jaren is Mugabe een dictator geworden. Hoe is het zover kunnen komen? Enerzijds nam zijn populariteit af door zijn rampzalig beleid van de laatste jaren waardoor zijn macht steeds afhankelijker is geworden van de geheime politie, de censuur en de staatsterreur. Anderzijds klampt hij zich vast aan de macht omdat hij van zichzelf vindt dat hij nog altijd de vader des vaderlands is. Alleen hij heeft immers de daadkracht om komaf te maken met alle bouwovertredingen in zijn land. Hij alleen is verlicht genoeg om te besluiten dat de sloppenwijken moeten verdwijnen. Vandaar de verbijsterende ondergang van Zimbabwe.

Aflaten in Keulen

De deelnemers aan de Wereldjongerendagen in Keulen kunnen speciale aflaten verkrijgen indien zij met de nodige devotie aan de plechtigheden deelnemen. Rik Torfs zit er niet op te wachten.

Aflaten hebben nog altijd een bijklank van commercie en misbruiken, maar de tijd dat men aflaten kon kopen is allang voorbij. In Keulen gaat het echter om iets helemaal anders. Niet alleen kan je een aflaat verdienen door deel te nemen aan de plechtigheden met de vereiste devotie, maar ook door te bidden voor de deelnemers en aan God te vragen dat de jonge christenen zich versterken in hun geloof en in het respect voor hun ouders, en zich engageren om christelijk te leven. Niet bepaald iets om je druk over te maken, zou je misschien denken, en tenslotte toch niet meer dan een formalisme, maar dat is dan buiten Rik Torfs gerekend.

Was Adenauer de Grootste Duitser?

We hadden het thuis bepaald niet breed met dat ene spoorwegsalarisje van mijn vader. Maar hij dronk of rookte niet en begin 1955 kocht hij met zijn beetje spaargeld een televisietje: het eerste in onze Mechelse arbeidersstraat. Ik was 11 jaar en keek natuurlijk naar alles wat dat wonderkastje toonde. Ik ken nog altijd iedere minister van de regering van Acker-Lilar. Ik herinner me de incidentenrijke onthulling van het Leie-gedenkteken waar betogers heel de tijd de naam van Leopold III scandeerden terwijl de ministers van krommen aas gebaarden. En bij de buitenlandse nieuwsitems was de rijzige onverstoorbare figuur van de Duitse bondskanselier Konrad Adenauer een vertrouwd gezicht. Ik zie hem nog altijd op bezoek bij Kroestjov, Boelganin en Malenkov en ik herinner me nog de ontroerende beelden toen wat later de treinen uit Moskou met duizenden Duitse krijgsgevangenen in de Duitse stations arriveerden; de laatste gevangenen die eindelijk naar huis mochten tien jaar na de oorlog.

Pers en Verantwoordelijkheid

Volgens de Britse professor Kenneth Minogue van de befaamde London School of Economics is journalistiek een pathologie van onze tijd. Journalistiek, zo schreef hij eerder dit jaar in het Amerikaanse conservatieve culturele maandblad The New Criterion, is niet alleen een beroep uitgeoefend door journalisten, maar is vooral de manier geworden waarop de moderne mens denkt. Alleen wie specialist is in een bepaalde materie kan eraan ontsnappen omdat hij de oppervlakkigheid en de fouten van de journalistieke berichtgeving ziet. Maar hij kan dit uitsluitend in zijn eigen vakgebied, benadrukt Minogue, want voor alles wat niet tot zijn vakgebied behoort moet ook hij de wereld bekijken door de bril die hem door de journalist wordt voorgezet.

België in een Glazen Bol

De maanden juli en augustus zijn in de journalistiek gekend als de komkommertijd. De Standaard brengt daarom om de pagina’s te vullen de (doorgaans niet oninteressante) reeks “Leven in 2025,” waarin beschreven werd hoe ons land er binnen twee decennia zal uitzien. Steven Samyn schreef maandag dat “de kans dat België in 2025 nog bestaat, vrij groot is,” al voegde hij er wel aan toe dat het land er dan “heel anders zal uitzien dan vandaag.”

Filip Dewinter Tweemaal in de Fout met Video

Filip Dewinter plaatste eerder deze week een video op het Internet waarop te zien is hoe twee minderjarigen in een auto inbreken in de Somerstraat in Antwerpen. Gevolg: het parket stelt een onderzoek in, omdat het in België niet toegelaten is de identiteit van minderjarigen die ter beschikking van de jeugdrechter staan bekend te maken. Waarop het Vlaams Belang uiteraard moord en brand schreeuwt. Resultaat van het hele zaakje: vooral dat Filip Dewinter in volle komkommertijd nog eens in het nieuws is geweest, maar of er ondertussen in de Somerstraat veel veranderd is durf ik te betwijfelen.

De Media en de Londense Aanslagen

Morgen is het precies één maand geleden dat Londen getroffen werd door bloedige aanslagen die aan 56 mensen het leven kostten en meer dan 700 mensen verwondden. Tijd om terug te blikken op de verslaggeving in de Vlaamse en Britse media. Wat de VRT u niet vertelde over Ken Livingstone, hoe The Guardian zich verbrandde aan een artikel van een stagiair, wat Michael Cosyns ontdekte in De Standaard, hoe de BBC de term "terrorisme" uit haar vocabularium heeft geschrapt, en hoe Jean Vanempten van De Tijd zich ergert aan Tony Blair.

Syndicate content