Liegen over Katrina

Af en toe worden de VS getroffen door een zware wervelstorm. Het recentste voorbeeld is de orkaan Katrina. Met de globale opwarming van de aarde heeft deze gebeurtenis geen enkel aantoonbaar verband. Maar dat belet de eco-lobby niet om, ter gelegenheid van de ramp in New Orleans, moord en brand en "Kyoto! Kyoto!" te schreeuwen.

De groenen zitten daarbij uiteraard op de eerste rij. Leiders van de grootste Duitse milieuverenigingen hebben de ramp aangegrepen om Bush op te roepen het Kyoto-protokol vooralsnog te tekenen. Jürgen Trittin, de groene Duitse "Minister für Umwelt, Naturschutz und Reaktorsicherheit" deed hetzelfde:

"De Amerikaanse president sluit de ogen voor de economische en menselijke schade, die zijn land en de wereldeconomie oploopt door natuurrampen als 'Katrina', met andere woorden door nagelaten milieubescherming".

Koestert Karel Krypto-Kolonisatieplannen?

Onze minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht is een zeer verstandige man. Iedereen weet dat, niemand stelt dat in vraag en ik dus ook niet. Zelf zou ik daar nog iets aan toevoegen. Hij is ook een brave borst, soms aandoenlijk in zijn naïviteit. Ik wil het nu niet hebben over zijn standpunten in verband met Turkije, Cyprus, Armeense genocides en dergelijke onderwerpen. Immers, in zulke kwesties ziet de Gucht veel verder dan driekwart van de eenvoudige Europese burgers, mij incluis.

Terug Naar School

Vandaag begon het nieuwe schooljaar. Bij het doornemen van de leerinhoud voor het vak “algemene economie” merk ik dat de leerlingen vier zaken moeten beheersen inzake de soorten economische stelsels: ze moeten weten wat een “vrije economie,” een “centraal geleide economie” en een “gemengde economie” is, en ten vierde moeten ze de “bezwaren tegen het marktmechanisme” kennen.

Wie schrijft dergelijke leerplannen? Waarom moeten 18-jarigen de bezwaren tegen de vrije markt kennen, maar niet de bezwaren tegen de centraal geleide of de gemengde economie? Het antwoord lijkt me nogal wiedes. Zoals alle ministeries in België wordt ook het ministerie van onderwijs gedomineerd door de zogenaamde “sociale partners” (lees: de vakbonden) die in ons land de lakens uitdelen.

Voorzorg versus Vooruitgang

In de tijdspanne waarin een daartoe speciaal aangestelde staatssecretaris moeizaam drie vergunningen samengevoegd heeft tot één, zijn er weer tientallen regels bijgekomen die elk een administratieve karavaan van formulieren, informatievergaderingen en ambtelijke controleurs achter zich aan slepen. Administratieve vereenvoudiging is een onmogelijke opdracht in een samenleving gedomineerd door de ideologie van de voorzorg tegen de mogelijke gevolgen van menselijk handelen. Mens en milieu zijn volgens deze ideologie vooral bedreigd door de mens zelf. Het vooruitgangsgeloof van de Verlichting heeft afgedaan en is omgeslagen in de angst voor de mogelijkheden van de mens om kwaad te stichten. Van de voorbije eeuw onthouden we alleen de wereldoorlogen, de wreedheden begaan onder de vlag van politieke ideologieën, de gevaarlijke technologieën en de vervuilende industrie.

Le Plus Grand Belge

Het is maar dat u het weet. In 1992 begon ik bij de VRT met een kleine redactie en een zeer bescheiden begroting met een wekelijks historisch programma dat de reekstitel “Boulevard (naar het verleden)” droeg. Dat werd 5 jaar later Histories en tegen die tijd speldde Bert de Graeve de onnozele hanzen in het Vlaams Parlement op de mouw dat die oudere generatie omroepmedewerkers maar best kon ophoepelen. Het parlement trapte erin, schortte een beloofde belastingvermindering op om de operatie te betalen en ik en 400 anderen stapten vol vreugde uit. Ik ben geen belanghebbende in het volgende verhaal maar kan u echt niet de strengste objectiviteit beloven die u dagelijks en onomstotelijk van de VRT krijgt.

Louis De Potter, Harry Potter en de Vorst

[inline:01]
Louis De Potter
Op 25 augustus 1830 begon in Brussel de Belgische muiterij. De leiders van de rebellie waren voornamelijk Franse ballingen en rattachisten die de Zuidelijke Nederlanden wilden aansluiten bij Frankrijk. De enige Vlaming onder de rebellenleiders was de Bruggeling Louis De Potter. Hij droomde van een confederale republiek naar Zwitsers model.

De Potters visie haalde het niet. Het Franse kamp was hem te slim af. Toen de buitenlandse grootmachten het aan deze laatsten duidelijk maakten dat vereniging met Frankrijk uitgesloten was, toonden de rattachisten zich volleerde opportunisten. Ze vormden zich om tot Belgicisten die België uitbouwden tot een centralistische, unitaire kloon van Frankrijk waar uitsluitend Frans als landstaal werd erkend. De Potter zou in 1839 schrijven dat er in het nieuwe België minder vrijheid bestond dan in het Verenigde Nederland, en dat Noord en Zuid herenigd moesten worden. Het deed er voor hem zelfs niet meer toe of dit “met of zonder het Huis van Nassau” zou gebeuren.

Van Protestanten en Katholieken

Ik heb jarenlang nauw samengewerkt met het Nederlandse Teleac (= Televisie Academie). Een hoogtepunt waren de Italiaanse Cursussen Andiamo en Pronto. In het cursusboek moesten twee voorbeelden van een ingevulde hotelregistratiekaart staan. De Nederlandse collega’s vroegen mij het Vlaamse voorbeeld in te vullen en ik liet drukken: nationaliteit: Fiammingho, land: la Fiandra. Bij Teleac konden ze er achteraf mee lachen want dat was blijkbaar een van de excentrieke trekjes van hun co-producent. Ik kreeg alleen een bijzonder giftige reactie van een docente Italiaans die door Teleac ingehuurd was.

Leven en Liefde van Leopold

Drie jaar geleden verscheen bij een grote, eertijds Vlaams-nationalistische, uitgeverij een boek over het “leven en de liefdes van Leopold I.” Ik heb dat boek nooit gelezen. Zelf publiceerde ik enkele maanden geleden bij een Engelse uitgeverij een geschiedenis van België onder de titel “A Throne in Brussels.”  Ik gebruik daarbij het verhaal van ‘onze’ zes vorsten als kapstok om mijn verhaal over België te vertellen. De monarchie is, samen met de Sociale Zekerheid, immers één van de twee pijlers waarop de Belgische constructie rust.

Vorige week ontving ik een brief van de schrijfster van het boek over Leopold I. Ze beschuldigt mij van plagiaat omdat ik, zonder haar te vermelden, geciteerd zou hebben uit brieven van Leopold die in haar boek vermeld staan. Het is de eerste keer dat ik van plagiaat beschuldigd word. Het feit dat het gaat om mijn eigen hoofdstuk over Leopold I, dat ik reeds in 1999 en 2000 schreef, en toen reeds aan een aantal mensen toestuurde, waaronder een literaire agent in Londen, de Britse auteur Hugo Vickers, en een aantal Vlaamse journalisten en professoren, betekent dat ze haar klacht niet hard kan maken. De brieven waaruit ik citeer werden ook in ander historisch werk reeds aangehaald.

Collectivisering op Kosten van de Eigenaars

De overheid is weer op alle fronten in opmars en dreigt het economische en morele weefsel van de samenleving aan flarden te scheuren. Per saldo is het aantal ambtenaren in Vlaanderen de laatste jaren terug gestegen. De superboetes in het verkeer mogen dan al een goede methode zijn om de verkeersveiligheid te bevorderen, ze dienen duidelijk ook om het overheidsbeslag vooral op de werkende bevolking – die helaas steeds meer gehaast is en daardoor wel eens te zwaar op het gaspedaal duwt - te verhogen. De inkomsten van de superboetes worden immers niet gecompenseerd door een globale daling van de belastingdruk. Er is evenwel een zo mogelijk nog schadelijker groei van de overheidsmacht en –bemoeienis aan de gang. De overheid trekt steeds meer verantwoordelijkheden en taken naar zich toe, zonder daarvoor de nodige fondsen te reserveren. De nieuwe overheidstaken moeten immers door en op kosten van de onderdanen uitgevoerd worden. Niet alleen het aantal overheidsbureaucraten groeit zienderogen, ook het aantal bureaucraten in loondienst van de privé-ondernemingen en de administratieve taken van de particulieren neemt toe onder druk van de regelgeving. De overheid krijgt de bijkomende macht, de onderdanen het bijkomende werk.  Door telkens nieuwe regels op te leggen aan de burgers, kan de overheid pochen dat zij actief strijd voert tegen discriminatie, sociale uitsluiting, milieuvervuiling; werkonzekerheid en woononzekerheid.

Syndicate content