Aflaten in Keulen

De deelnemers aan de Wereldjongerendagen in Keulen kunnen speciale aflaten verkrijgen indien zij met de nodige devotie aan de plechtigheden deelnemen. Rik Torfs zit er niet op te wachten.

Aflaten hebben nog altijd een bijklank van commercie en misbruiken, maar de tijd dat men aflaten kon kopen is allang voorbij. In Keulen gaat het echter om iets helemaal anders. Niet alleen kan je een aflaat verdienen door deel te nemen aan de plechtigheden met de vereiste devotie, maar ook door te bidden voor de deelnemers en aan God te vragen dat de jonge christenen zich versterken in hun geloof en in het respect voor hun ouders, en zich engageren om christelijk te leven. Niet bepaald iets om je druk over te maken, zou je misschien denken, en tenslotte toch niet meer dan een formalisme, maar dat is dan buiten Rik Torfs gerekend.

Was Adenauer de Grootste Duitser?

We hadden het thuis bepaald niet breed met dat ene spoorwegsalarisje van mijn vader. Maar hij dronk of rookte niet en begin 1955 kocht hij met zijn beetje spaargeld een televisietje: het eerste in onze Mechelse arbeidersstraat. Ik was 11 jaar en keek natuurlijk naar alles wat dat wonderkastje toonde. Ik ken nog altijd iedere minister van de regering van Acker-Lilar. Ik herinner me de incidentenrijke onthulling van het Leie-gedenkteken waar betogers heel de tijd de naam van Leopold III scandeerden terwijl de ministers van krommen aas gebaarden. En bij de buitenlandse nieuwsitems was de rijzige onverstoorbare figuur van de Duitse bondskanselier Konrad Adenauer een vertrouwd gezicht. Ik zie hem nog altijd op bezoek bij Kroestjov, Boelganin en Malenkov en ik herinner me nog de ontroerende beelden toen wat later de treinen uit Moskou met duizenden Duitse krijgsgevangenen in de Duitse stations arriveerden; de laatste gevangenen die eindelijk naar huis mochten tien jaar na de oorlog.

Pers en Verantwoordelijkheid

Volgens de Britse professor Kenneth Minogue van de befaamde London School of Economics is journalistiek een pathologie van onze tijd. Journalistiek, zo schreef hij eerder dit jaar in het Amerikaanse conservatieve culturele maandblad The New Criterion, is niet alleen een beroep uitgeoefend door journalisten, maar is vooral de manier geworden waarop de moderne mens denkt. Alleen wie specialist is in een bepaalde materie kan eraan ontsnappen omdat hij de oppervlakkigheid en de fouten van de journalistieke berichtgeving ziet. Maar hij kan dit uitsluitend in zijn eigen vakgebied, benadrukt Minogue, want voor alles wat niet tot zijn vakgebied behoort moet ook hij de wereld bekijken door de bril die hem door de journalist wordt voorgezet.

België in een Glazen Bol

De maanden juli en augustus zijn in de journalistiek gekend als de komkommertijd. De Standaard brengt daarom om de pagina’s te vullen de (doorgaans niet oninteressante) reeks “Leven in 2025,” waarin beschreven werd hoe ons land er binnen twee decennia zal uitzien. Steven Samyn schreef maandag dat “de kans dat België in 2025 nog bestaat, vrij groot is,” al voegde hij er wel aan toe dat het land er dan “heel anders zal uitzien dan vandaag.”

Filip Dewinter Tweemaal in de Fout met Video

Filip Dewinter plaatste eerder deze week een video op het Internet waarop te zien is hoe twee minderjarigen in een auto inbreken in de Somerstraat in Antwerpen. Gevolg: het parket stelt een onderzoek in, omdat het in België niet toegelaten is de identiteit van minderjarigen die ter beschikking van de jeugdrechter staan bekend te maken. Waarop het Vlaams Belang uiteraard moord en brand schreeuwt. Resultaat van het hele zaakje: vooral dat Filip Dewinter in volle komkommertijd nog eens in het nieuws is geweest, maar of er ondertussen in de Somerstraat veel veranderd is durf ik te betwijfelen.

De Media en de Londense Aanslagen

Morgen is het precies één maand geleden dat Londen getroffen werd door bloedige aanslagen die aan 56 mensen het leven kostten en meer dan 700 mensen verwondden. Tijd om terug te blikken op de verslaggeving in de Vlaamse en Britse media. Wat de VRT u niet vertelde over Ken Livingstone, hoe The Guardian zich verbrandde aan een artikel van een stagiair, wat Michael Cosyns ontdekte in De Standaard, hoe de BBC de term "terrorisme" uit haar vocabularium heeft geschrapt, en hoe Jean Vanempten van De Tijd zich ergert aan Tony Blair.

EU, Turkije, Cyprus, Armenië en de Koerden

Zowel Dominique de Villepin als de N-VA willen dat Turkije Cyprus erkent voor er sprake kan zijn van onderhandelingen over een toetreding tot de Europese Unie. Maar betekent dit voor hen dat indien Turkije Cyprus erkent, alle problemen van de baan zijn?

Met de ondertekening van een protocolakkoord over de uitbreiding van de douane-unie tot de tien landen die verleden jaar lid werden van de Europese Unie kwam Turkije verleden vrijdag tegemoet aan de laatste belangrijke eis van de Europese regerings- en staatsleiders om onderhandelingen over een eventueel toetreden te kunnen starten. De Franse Eerste Minister Dominique de Villepin liet echter ondertussen weten dat hij een nieuwe voorwaarde stelt, namelijk de expliciete erkenning van Cyprus, al is niet duidelijk wat die voorwaarde precies waard is. Hij wil immers niet gezegd hebben dat Frankrijk een veto tegen het opstarten van de onderhandelingen zal inbrengen indien aan de voorwaarde niet voldaan is.

Roger Blanpain Weet Niet Wat Democratie Is

Op 3 augustus verscheen in De Tijd een stuk van prof.em. Roger Blanpain, onder de titel “Referenda en Europese democratie gaan niet samen.” Volgens Blanpain is de EU een democratische instelling, en laten referenda de burgers niet toe om effectief mee te beslissen. Een repliek.

Voldemort Vrhfstdt en het Staatsburgerschap

De ministerraad heeft op 8 juli een “Handvest van het Staatsburgerschap” goedgekeurd. Dat Handvest, zo meldde Knack gisteren, is bedoeld “om zowel de Belgische burgers als zij die hier verblijven op hun rechten en plichten te wijzen.” Het document heeft strikt juridisch geen wettelijke draagwijdte, maar het zal, zo schreef De Tijd (eveneens gisteren), na het zomerreces “ruim worden verspreid.” Het Handvest moet o.a. asielzoekers en andere nieuwkomers leren “hoe onze samenleving in elkaar steekt.”

Syndicate content