Het Canvas-Gebouw; Sorry “The Building”

[inline:01]
Eind oktober staat de wereld een seconde stil. Dan komt er een einde aan twee jaar van “innovatieve denkprocessen”, “pitching” en “formating” waar vooral de ski-generatie (spending their kid’s inheritance) zal van genieten. Is U nog mee? De woorden komen allemaal uit de peperdure vierkleurenkranten die iedere Canvas-medewerker geregeld op haar/zijn bureau vond om iedereen diets (nou ja, “diets” is misschien niet het juiste woord) te maken dat het tweede tv-net van de VRT moet vernieuwd worden. Tijdens een vergadering vroeg een onnozele medewerker waarom dat project absoluut “The Building” moest heten? Kon dat niet in het Nederlands? Hij had het duidelijk niet begrepen.

Hoe een Verstandig Man zich Vergist

Herman van Rompuy schreef gisteren in De Standaard (“Economie boven uitbreiding”) dat er geen democratisch draagvlak is voor de EU-uitbreiding naar Turkije. Van Rompuy heeft gelijk. Of de Turkse identiteit in de Europese in te passen is, daarover kunnen mijns inziens de beide standpunten redelijk verdedigd worden; zelf heb ik nog steeds alle sympathie voor Atatürk’s visie van een post-islamitisch Turkije, erfgenaam van de Hittieten en Trojanen, en zowel historisch als actueel aangesloten op de Europese beschaving. Het beleid dat de hedendaagse Turkse regeringen voeren, van de voortdurende wettelijke discriminatie tegen religieuze en etnische minderheden tot de niet-erkenning van EU-lidstaat Cyprus, plaatst Turkije voorlopig echter buiten Europa, en de Europese bevolking voelt het ook zo aan. Wij nemen nota van de duidelijke verklaring van de Herman van Rompuy dat hij zich bij de Duitse christendemocraten aansluit in hun afwijzing van de Turkse toetreding. Ook zonder referendum blijkt hij daar de vinger op de pols van de openbare mening te hebben.

Franstaligen Vragen Niets Maar Verwachten Veel

Ten tijde van de onderhandelingen over Brussel-Halle-Vilvoorde herhaalden de Franstaligen keer op keer triomfantelijk dat ze niets vroegen, en dat Vlamingen dus maar zelf over de brug moesten komen met een prijs die groot genoeg zou zijn om hen over te halen het arrondissement toch te splitsen. Vandaag blijkt dat de Franstaligen nog steeds niets vragen, maar wel veel verwachten. Voor zichzelf.

De Belgische Staat Voedt U Op

Een rechtsstaat is een staat waar welbepaalde, scherp omlijnde daden bij wet verboden zijn, en waarbij erop toegekeken wordt dat overtreding van de verbodsbepalingen wordt gesanctioneerd. Wie verdacht wordt van een overtreding, wordt onschuldig geacht tot het tegendeel is bewezen en heeft het volle recht op verdediging. Wat niet wettelijk wordt verboden, is ten volle toegelaten.

De scherpe tweedeling tussen wat mag en wat verboden is (zonder grijze zone ertussen) en het principe dat alles wat niet verboden is ten volle wordt toegelaten, vormt mijns inziens het uitgangspunt van een rechtsstaat. Zoals Hegel stelde: die Idee des Rechts ist die Freiheit. Recht dat daadwerkelijk recht is, staat in dienst van de menselijke vrijheid. Daarom gebiedt het recht niet. Het verbiedt wat de vrijheid van anderen schendt. De rest is toegelaten en de staat bemoeit zich niet met de vraag hoe de burgers hun vrijheid invullen. De rechtsstaat poogt met name niet om de burgers op te voeden. Integendeel: de rechtsstaat is het instrument waarmee vrije en door de staat niet opgevoede burgers wetten maken en de goedgekeurde wetten doen naleven.

Referenda en de Wil van de Burgers

De Verenigde Staten kennen geen enkele vorm van direct-democratische besluitvorming op federaal niveau. Maar in 24 deelstaten bestaat wel één of andere vorm van referendum op burgerinitiatief. Ook op het niveau van de counties en de steden (waaronder New York, Los Angeles en Houston) is het volksreferendum tamelijk wijd verspreid. Het gaat daarbij niet om neppe volksraadplegingen zoals in Vlaanderen, die niet bindend zijn en waarbij het stadsbestuur de vraag mag wijzigen. In de USA heeft men, zoals in Zwitserland, te doen met authentieke bindende referenda op volksinitiatief.

Raak Niet aan Kardinaal Danneels!

't Scheldt refereert in zijn laatste nummer naar de uitspraak van Georg Ratzinger, broer van, over kardinaal Danneels in het Duitse tijdschrift Junge Freiheit, en die uitspraak is weinig flatterend voor de Belgische kardinaal. Hoog tijd dus voor een driedubbele karaktermoord in de krant die enkele maanden geleden nog volop supporterde voor kardinaal Danneels in Rome.

De ziekte van de Waalse herstelplannen

Hopelijk wordt het fiscale deel van het Waalse plan krachtdadig uitgevoerd en kwakkelt de uitvoering van de andere delen. Dan wordt één stap vooruit gedaan en blijft er nog wat geld over om terug te geven aan de ondernemende en werkende Waal. Dat kan al voldoende zijn voor een kleine inhaalbeweging die moed geeft om verder te gaan op het ingeslagen pad. Pas dan mogen we spreken over een 'rebond Wallon'.

Liegen over Katrina

Af en toe worden de VS getroffen door een zware wervelstorm. Het recentste voorbeeld is de orkaan Katrina. Met de globale opwarming van de aarde heeft deze gebeurtenis geen enkel aantoonbaar verband. Maar dat belet de eco-lobby niet om, ter gelegenheid van de ramp in New Orleans, moord en brand en "Kyoto! Kyoto!" te schreeuwen.

De groenen zitten daarbij uiteraard op de eerste rij. Leiders van de grootste Duitse milieuverenigingen hebben de ramp aangegrepen om Bush op te roepen het Kyoto-protokol vooralsnog te tekenen. Jürgen Trittin, de groene Duitse "Minister für Umwelt, Naturschutz und Reaktorsicherheit" deed hetzelfde:

"De Amerikaanse president sluit de ogen voor de economische en menselijke schade, die zijn land en de wereldeconomie oploopt door natuurrampen als 'Katrina', met andere woorden door nagelaten milieubescherming".

Koestert Karel Krypto-Kolonisatieplannen?

Onze minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht is een zeer verstandige man. Iedereen weet dat, niemand stelt dat in vraag en ik dus ook niet. Zelf zou ik daar nog iets aan toevoegen. Hij is ook een brave borst, soms aandoenlijk in zijn naïviteit. Ik wil het nu niet hebben over zijn standpunten in verband met Turkije, Cyprus, Armeense genocides en dergelijke onderwerpen. Immers, in zulke kwesties ziet de Gucht veel verder dan driekwart van de eenvoudige Europese burgers, mij incluis.

Terug Naar School

Vandaag begon het nieuwe schooljaar. Bij het doornemen van de leerinhoud voor het vak “algemene economie” merk ik dat de leerlingen vier zaken moeten beheersen inzake de soorten economische stelsels: ze moeten weten wat een “vrije economie,” een “centraal geleide economie” en een “gemengde economie” is, en ten vierde moeten ze de “bezwaren tegen het marktmechanisme” kennen.

Wie schrijft dergelijke leerplannen? Waarom moeten 18-jarigen de bezwaren tegen de vrije markt kennen, maar niet de bezwaren tegen de centraal geleide of de gemengde economie? Het antwoord lijkt me nogal wiedes. Zoals alle ministeries in België wordt ook het ministerie van onderwijs gedomineerd door de zogenaamde “sociale partners” (lees: de vakbonden) die in ons land de lakens uitdelen.

Syndicate content