De Belgische Staat Voedt U Op

Een rechtsstaat is een staat waar welbepaalde, scherp omlijnde daden bij wet verboden zijn, en waarbij erop toegekeken wordt dat overtreding van de verbodsbepalingen wordt gesanctioneerd. Wie verdacht wordt van een overtreding, wordt onschuldig geacht tot het tegendeel is bewezen en heeft het volle recht op verdediging. Wat niet wettelijk wordt verboden, is ten volle toegelaten.

De scherpe tweedeling tussen wat mag en wat verboden is (zonder grijze zone ertussen) en het principe dat alles wat niet verboden is ten volle wordt toegelaten, vormt mijns inziens het uitgangspunt van een rechtsstaat. Zoals Hegel stelde: die Idee des Rechts ist die Freiheit. Recht dat daadwerkelijk recht is, staat in dienst van de menselijke vrijheid. Daarom gebiedt het recht niet. Het verbiedt wat de vrijheid van anderen schendt. De rest is toegelaten en de staat bemoeit zich niet met de vraag hoe de burgers hun vrijheid invullen. De rechtsstaat poogt met name niet om de burgers op te voeden. Integendeel: de rechtsstaat is het instrument waarmee vrije en door de staat niet opgevoede burgers wetten maken en de goedgekeurde wetten doen naleven.

Referenda en de Wil van de Burgers

De Verenigde Staten kennen geen enkele vorm van direct-democratische besluitvorming op federaal niveau. Maar in 24 deelstaten bestaat wel één of andere vorm van referendum op burgerinitiatief. Ook op het niveau van de counties en de steden (waaronder New York, Los Angeles en Houston) is het volksreferendum tamelijk wijd verspreid. Het gaat daarbij niet om neppe volksraadplegingen zoals in Vlaanderen, die niet bindend zijn en waarbij het stadsbestuur de vraag mag wijzigen. In de USA heeft men, zoals in Zwitserland, te doen met authentieke bindende referenda op volksinitiatief.

Raak Niet aan Kardinaal Danneels!

't Scheldt refereert in zijn laatste nummer naar de uitspraak van Georg Ratzinger, broer van, over kardinaal Danneels in het Duitse tijdschrift Junge Freiheit, en die uitspraak is weinig flatterend voor de Belgische kardinaal. Hoog tijd dus voor een driedubbele karaktermoord in de krant die enkele maanden geleden nog volop supporterde voor kardinaal Danneels in Rome.

De ziekte van de Waalse herstelplannen

Hopelijk wordt het fiscale deel van het Waalse plan krachtdadig uitgevoerd en kwakkelt de uitvoering van de andere delen. Dan wordt één stap vooruit gedaan en blijft er nog wat geld over om terug te geven aan de ondernemende en werkende Waal. Dat kan al voldoende zijn voor een kleine inhaalbeweging die moed geeft om verder te gaan op het ingeslagen pad. Pas dan mogen we spreken over een 'rebond Wallon'.

Liegen over Katrina

Af en toe worden de VS getroffen door een zware wervelstorm. Het recentste voorbeeld is de orkaan Katrina. Met de globale opwarming van de aarde heeft deze gebeurtenis geen enkel aantoonbaar verband. Maar dat belet de eco-lobby niet om, ter gelegenheid van de ramp in New Orleans, moord en brand en "Kyoto! Kyoto!" te schreeuwen.

De groenen zitten daarbij uiteraard op de eerste rij. Leiders van de grootste Duitse milieuverenigingen hebben de ramp aangegrepen om Bush op te roepen het Kyoto-protokol vooralsnog te tekenen. Jürgen Trittin, de groene Duitse "Minister für Umwelt, Naturschutz und Reaktorsicherheit" deed hetzelfde:

"De Amerikaanse president sluit de ogen voor de economische en menselijke schade, die zijn land en de wereldeconomie oploopt door natuurrampen als 'Katrina', met andere woorden door nagelaten milieubescherming".

Koestert Karel Krypto-Kolonisatieplannen?

Onze minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht is een zeer verstandige man. Iedereen weet dat, niemand stelt dat in vraag en ik dus ook niet. Zelf zou ik daar nog iets aan toevoegen. Hij is ook een brave borst, soms aandoenlijk in zijn naïviteit. Ik wil het nu niet hebben over zijn standpunten in verband met Turkije, Cyprus, Armeense genocides en dergelijke onderwerpen. Immers, in zulke kwesties ziet de Gucht veel verder dan driekwart van de eenvoudige Europese burgers, mij incluis.

Terug Naar School

Vandaag begon het nieuwe schooljaar. Bij het doornemen van de leerinhoud voor het vak “algemene economie” merk ik dat de leerlingen vier zaken moeten beheersen inzake de soorten economische stelsels: ze moeten weten wat een “vrije economie,” een “centraal geleide economie” en een “gemengde economie” is, en ten vierde moeten ze de “bezwaren tegen het marktmechanisme” kennen.

Wie schrijft dergelijke leerplannen? Waarom moeten 18-jarigen de bezwaren tegen de vrije markt kennen, maar niet de bezwaren tegen de centraal geleide of de gemengde economie? Het antwoord lijkt me nogal wiedes. Zoals alle ministeries in België wordt ook het ministerie van onderwijs gedomineerd door de zogenaamde “sociale partners” (lees: de vakbonden) die in ons land de lakens uitdelen.

Voorzorg versus Vooruitgang

In de tijdspanne waarin een daartoe speciaal aangestelde staatssecretaris moeizaam drie vergunningen samengevoegd heeft tot één, zijn er weer tientallen regels bijgekomen die elk een administratieve karavaan van formulieren, informatievergaderingen en ambtelijke controleurs achter zich aan slepen. Administratieve vereenvoudiging is een onmogelijke opdracht in een samenleving gedomineerd door de ideologie van de voorzorg tegen de mogelijke gevolgen van menselijk handelen. Mens en milieu zijn volgens deze ideologie vooral bedreigd door de mens zelf. Het vooruitgangsgeloof van de Verlichting heeft afgedaan en is omgeslagen in de angst voor de mogelijkheden van de mens om kwaad te stichten. Van de voorbije eeuw onthouden we alleen de wereldoorlogen, de wreedheden begaan onder de vlag van politieke ideologieën, de gevaarlijke technologieën en de vervuilende industrie.

Le Plus Grand Belge

Het is maar dat u het weet. In 1992 begon ik bij de VRT met een kleine redactie en een zeer bescheiden begroting met een wekelijks historisch programma dat de reekstitel “Boulevard (naar het verleden)” droeg. Dat werd 5 jaar later Histories en tegen die tijd speldde Bert de Graeve de onnozele hanzen in het Vlaams Parlement op de mouw dat die oudere generatie omroepmedewerkers maar best kon ophoepelen. Het parlement trapte erin, schortte een beloofde belastingvermindering op om de operatie te betalen en ik en 400 anderen stapten vol vreugde uit. Ik ben geen belanghebbende in het volgende verhaal maar kan u echt niet de strengste objectiviteit beloven die u dagelijks en onomstotelijk van de VRT krijgt.

Louis De Potter, Harry Potter en de Vorst

[inline:01]
Louis De Potter
Op 25 augustus 1830 begon in Brussel de Belgische muiterij. De leiders van de rebellie waren voornamelijk Franse ballingen en rattachisten die de Zuidelijke Nederlanden wilden aansluiten bij Frankrijk. De enige Vlaming onder de rebellenleiders was de Bruggeling Louis De Potter. Hij droomde van een confederale republiek naar Zwitsers model.

De Potters visie haalde het niet. Het Franse kamp was hem te slim af. Toen de buitenlandse grootmachten het aan deze laatsten duidelijk maakten dat vereniging met Frankrijk uitgesloten was, toonden de rattachisten zich volleerde opportunisten. Ze vormden zich om tot Belgicisten die België uitbouwden tot een centralistische, unitaire kloon van Frankrijk waar uitsluitend Frans als landstaal werd erkend. De Potter zou in 1839 schrijven dat er in het nieuwe België minder vrijheid bestond dan in het Verenigde Nederland, en dat Noord en Zuid herenigd moesten worden. Het deed er voor hem zelfs niet meer toe of dit “met of zonder het Huis van Nassau” zou gebeuren.

Syndicate content