Iedereen die veel in deze narcoticastaat (volgens Jacques Chirac in een helder moment) komt, botst er op drugs als hij/zij de ogen openhoudt. Ik had een vriend in Dordrecht die alles uitprobeerde wat verboden was en hij heeft er dan ook de prijs voor betaald: hij was 43 jaar jong toen hij stierf. Wanneer ik in Maastricht een voordracht gaf, ging ik meestal iets drinken in het station. In de toiletten kwamen de Waalse gebruikers aan hun gerief. Ze kochten er hun stuff en spoten of snoven zich stoned of high zodat ze later in de trein naar Luik niet pakbaar waren want ze hadden geen drugs bij zich, alleen maar in zich. In Heerlen heb ik ooit een paar dames moeten beschermen die anders moesten spitsroeden lopen tussen een haag van agressieve junks. In de stationshal van Rotterdam herinner ik me hysterische scènes wanneer weer de een of andere verslaafde perron O had verlaten waar een dominee voor hen zorgde. Bij ieder bezoek aan Hoog Catherijne in Utrecht verloederde dat winkelcentrum meer. De trein Amsterdam-Brussel is bekend als de drugstrein. Ik ging er ooit naar het toilet en zag dat drie Noord-Afrikanen daar open en bloot hun drugswinkeltje geïnstalleerd hadden. Ze vroegen me vriendelijk naar een andere wagon te stappen. Ik ben even vriendelijk op hun verzoek ingegaan, heb de Nederlandse conducteurs verwittigd en heb onze multiculturele vrienden nog vriendelijker toegewuifd toen zij in Antwerpen verwelkomd werden door rijkswachters die hen in de boeien sloegen.

Naar aanleiding van het proces tegen Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh, reproduceer ik hier mijn eerste beschouwing bij de moord zelf, verschenen in Nucleus, november 2004.

Amsterdam, Allerzielen. Theo van Gogh wordt op straat door een moslim ritueel afgemaakt wegens zijn onwelgevallige meningen. Als een schaap tijdens het Offerfeest.

Eén is geen, de moord op Pim Fortuyn kon nog als een gril van de geschiedenis weggeklasseerd worden. Nu een tweede ketter tegen de hegemonische multiculdoctrine en haar verstikkende opiniecontrole gesneuveld is, lijkt er onherroepelijk iets veranderd. Na de moord op de scherpgebekte filmmaker en publicist Van Gogh ontkwamen de leidende commentatoren er alvast niet aan, enige lippendienst te bewijzen aan de vrije meningsuiting: “Moet je in onze multiculturele samenleving omzwachteld praten over verschillen om dit soort uitbarstingen te voorkomen? Neen, dat kan de les van deze politieke moorden niet zijn. Als geweld leidt tot een gefnuikt debat over de organisatie van onze complexe samenleving, zijn we allen gijzelaars. De vrije meningsuiting, hoe irritant ook, moet tot elke prijs verdedigd worden.” Aldus Bart Sturtewagen, die zijn hoofdartikel in De Standaard (3-11-2004) de titel “Debat met lef” meegeeft.

Toen de Arabist Joris Luyendijk, jarenlang correspondent in het Midden-Oosten voor het NRC-Handelsblad, zijn post verliet schreef hij een veelzeggend afscheidsartikel. Hij betoogde dat Saddam Hoessein zich niet anders in zijn land gedroeg dan de meeste Arabieren die hij al die jaren had ontmoet in hun gezin. Luyendijk voegde er natuurlijk aan toe dat Hoessein beschikte over de geweldsmiddelen van de staat maar dat hij dezelfde mentaliteit van geweld tegenover zwakkeren, geen overleg met kinderen of  minderen, de ontkenning van de realiteit en altijd de schuld voor het falen bij anderen leggen in alle Arabische gezinnen had opgemerkt.

Heerlijk is het om Philippe Moureaux, de Fransdolle burgemeester van Molenbeek, vandaag in De Morgen te horen verklaren over de taalkwestie: “In Brussel is er de druk van de Engelstalige lobby. Europese ambtenaren en werknemers van multinationals verwachten dat ze hun administratie met gemeente of gewest in het Engels kunnen afhandelen. Daar zit de echte bedreiging waar ik niet aan wil toegeven. We moeten onze eigen talen beschermen tegen het oprukkende Engels dat zich de enige universele taal waant.”

René Lagrou (1904-1969) was in de late jaren dertig en begin jaren veertig één van de hevigste nazi’s in Vlaanderen. Lagrou, de leider van de algemene-SS-Vlaanderen, geloofde niet in België noch in Vlaanderen, maar bepleitte de annexatie van Vlaanderen door Duitsland. Men kan zo’n man onmogelijk een Vlaams-nationalist noemen. Lagrou was eveneens een overtuigde nationaal-socialist, met inbegrip van de verwerpelijke rassentheorie. Hij nam zelfs deel aan de pogroms op de joden. Het is begrijpelijk dat Lagrou’s kinderen zich van pa’s gedachtengoed distantiëren. Dat doen zowel zijn zonen Evert, de Brusselse professor in de sociologie, als Leo, de Leuvense professor emeritus in de psychologie.

Toen de Vlamingen op 11 juli 1302 hun rechten verdedigden stonden ze daar opgesteld als gemeentelijke milities. Ze vochten voor hun graafschap, maar onder de banieren van hun steden. Hun eerste loyauteit lag immers bij hun gemeente of stad. Ze vochten voor Brugge, Gent, Ieper,… In het middeleeuwse Brabant was de politieke cultuur niet anders. Daar lag de eerste loyauteit eveneens bij de gemeente: Brussel, Leuven, Antwerpen,…

Op 23 maart 1860 werd de weduwe Dubois te Couiller bij Charleroi het slachtoffer van een moordoverval bij nacht. Zij werd na het aanbreken van de dag in stervensnood aangetroffen en door de veldwachter ondervraagd. Zij kon nog meedelen dat haar belagers “Vlaams” gesproken hadden. Daardoor werd de aandacht van het gerecht gevestigd op twee Vlamingen die in de streek werkzaam waren: Jan Coucke en Pieter Goethals.

In Job@, de vacature-bijlage van de VUM-kranten, staat vandaag een interview te lezen met Kathleen Van Brempt, de Vlaamse minister van Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen. Daarin vertelt de 35-jarige minister dat “de horeca een fantastische werkplek is.” Dat weet ze omdat ze, toen ze “zestien, misschien zeventien” was, als jobstudent begon te werken in een Antwerps café, waarvan ze een paar keer de naam vernoemt (hetgeen wij niet zullen doen omdat het sluikreclame is).

“Ik werkte er niet alleen tijdens de vakantieperiode, maar ook in de weekends doorheen het jaar,” aldus Kathleen. Omdat het studenten verboden is om zowel te werken tijdens de vakantie als in de weekends doorheen het jaar, hebben we het sterke vermoeden dat de minister, minstens gedeeltelijk, in het zwart werkte. Een mooie minister van Sociale Economie hebben wij: iemand die ongegeneerd verklapt dat ze zich aan sociale fraude bezondigde.

Zoals u gisteren kon lezen interpreteer ik de zaak-Bouckaert als een uitwas van de particratie in ons land. Dat Boudewijn Bouckaert een loyale Vlaamse liberaal en democraat is, staat buiten kijf. Hij is zelfs Vlaamser, liberaler en democratischer dan het heersende triumviraat in de VLD. Partijen verdragen in ons land echter geen mondige partijleden die trouwer zijn aan de beginselen van de eigen partij dan de partijleiding. Dat geldt niet alleen voor de VLD, maar voor alle partijen. Denk maar aan wat met Jef Sleeckx gebeurde bij de SP.A, of met Johan Weyts bij CD&V.

Boudewijn Bouckaert neemt uit eigen beweging ontslag uit het VLD-partijbestuur. Hij blijft gewoon lid van de partij, en de procedure die tegen hem in gang gezet werd bij de statutaire commissie, wordt stopgezet. De positie van Bouckaert was de voorbije 24 uur verder onder druk komen te staan nadat hij een satirisch schotschrift had gepubliceerd, getiteld "Gebeten om te Bijten". Daarin neemt hij vooral de krant De Morgen en haar hoofdredacteur Yves Desmet op de korrel. Maar ook Karel De Gucht en de gebroeders Verhofstadt moeten het in het schotschrift ontgelden. Bouckaert zelf werd vorige week in De Morgen hard aangepakt, en in het schotschrift legt Bouckaert uit dat hoofdredacteur Desmet gebeten is op Bouckaert omdat zijn pleidooi voor centrumrechtse frontvorming indruist tegen het door Desmet gekoesterde centrumlinkse beleid, dat een centrumlinkse en 'progressieve' VLD nodig heeft om aan de macht te kunnen blijven.