Een Slechte Peiling Met een Nog Slechtere Berichtgeving

Zaterdag publiceerde de krant Het Laatste Nieuws voor het eerst sedert lang nog eens de resultaten van een eigen peiling. Met een foutenmarge van meer dan drie procent kan je je afvragen waarom die resultaten nog met cijfers na de komma weergegeven worden, maar ook de teneur van de berichtgeving was opmerkelijk. Wie zou immers zelfs nog maar drie jaar geleden 15% voor de CD&V een goed resultaat genoemd hebben, en 33% voor de N-VA slecht?

Islamisme, Immigratie en Publieke Opinie

Zoals ik reeds aanstipte in mijn vorige opinie op deze site, is de grote tragedie van het Islamprobleem in Europa dat mensen die op zich niet van slechte wil zijn, door de politiek correcte media niet alleen allerlei zaken wijsgemaakt worden, maar vooral cruciale informatie onthouden worden. Voor degenen die de manoeuvres van het cultureel marxisme al een tijdlang volgen is dit natuurlijk oud nieuws; maar hier wil ik vooral een punt maken tegenover diegenen –en die zijn er aan de rechterzijde ook nog- die nog steeds geloven dat de infiltratiestrategie van de culturele marxisten en bijvoorbeeld de Fabians, een puur verzinsel is, of indien werkelijk afgesproken door haar aanhangers, hoe dan ook onmogelijk kan slagen wegens de onvoorziene omstandigheden in de loop der geschiedenis en de spontane, moeilijk te controleren acties en reacties van de volksmassa’s.

In 2030 Heeft het ACW al het Geld Van Zijn «Perpetual» al Terug

Minister van Financiën Steven Vanackere haalde deze middag in het debatprogramma De Zevende Dag hard uit naar de volgens hem onjuiste voorstellingen over de eeuwigdurende lening van het ACW aan de bank Belfius. «Het ACW ziet het geld van die perpetual nóóit terug,» benadrukte hij als rechtvaardiging voor de rentevoet van 7,75%. Maar klopt dit wel?

Nieuwe Topnotering voor N-VA, Bodemnotering voor Vlaams Belang

Vrijdag publiceerde de krant La Libre Belgique, in samenwerking met de RTBf, de resultaten van haar driemaandelijkse politieke barometer. Aan Vlaamse zijde kreeg vooral de nieuwe topnotering van de N-VA veel aandacht. De aanhang van die partij zou (in procenten) even groot zijn als die van de drie Vlaamse federale regeringspartijen samen. In het kamp van de verliezers vinden we CD&V, en vooral Vlaams Belang met een nieuwe bodemnotering.

Het Linkse Negationisme

De afgelopen maanden werd het politieke klimaat weer erg warm in België, meer nog dan we al gewoon zijn. Niet dat er eigenlijk iets nieuws aan de hand was: de argumenten, of beter gezegd de mentaliteit van links werden losgelaten op nieuwe omstandigheden. Ik heb het natuurlijk in de eerste plaats over de verkiezingen van oktober en de plaats die Bart de Wever, voorzitter van de N-VA, daarbij veroverde: hij werd zoals verwacht burgemeester van Antwerpen. De reacties van de linkse kerk, en natuurlijk van de goedgelovige volksmens die meer en meer verstrikt raakt in de raderen van de linkse propagandamolen, lieten niet op zich wachten. Toch zijn ze interessanter dan ik en vele anderen eigenlijk verwacht hadden: dat komt ongetwijfeld door de morele duidelijkheid van de handelingen van de Wever sedert zijn verkiezingsoverwinning: die kunnen niet anders dan een even symptomatisch links antwoord genereren. Goed en kort: we hebben in de voorbije maanden veel lessen geleerd uit de actualiteit, zowel over België als over algemene politieke en intellectuele tendensen op westers niveau, en over het feit dat ons geval, hoewel het zijn eigenaardigheden kent, in wezen slechts één manifestatie is van die tendensen.

Jos De Man Over De Twijfelachtige Toekomst Van De Democratie

VANBURGERTOTONDERDAAN_WEBSITE.JPG

Wanneer een grijze wijze man het woord neemt, kunnen we beter luisteren. Jos De Man heeft het allemaal meegemaakt, een oud-linkse die het als advocaat en journalist helemaal kon waarmaken. Anders dan zovelen die vandaag rechtse standpunten innemen, heeft hij daarover geen complexen, want hij heeft ook links zijn sporen ruimschoots verdiend, en links weet dat. Daarom zwijgt het zijn nieuwste boek dood: ondanks de rijke inhoud en hoge kwaliteit is elk werk van een ex-linkse (en op sommige punten trouwens nog altijd linkse) moeilijk van antwoord te dienen. 

België, Een Mislukt Project

Franstaligen-tegen-Vlamingen.-Hoe-België-als-natie-mislukte.jpg

Vanuit Nederland hebben de meeste Vlamingen als pro-separatistische stem alleen Geert Wilders gehoord. Nochtans kan ik getuigen dat heel wat Nederlanders met vage noties over het Belgische gemeenschappenprobleem voor de boedelscheiding en gebeurlijk de Vlaamse terugkeer in het Nederlands staatverband gewonnen zijn. Uitzonderlijk zijn echter de Nederlanders met een grondige kennis van de Belgische taalkwestie en zijn ingewikkelde geschiedenis. Hier is er zo eentje: Paul van Velthoven, een tijd woonachtig in België, daarna Nederlands correspondent van Belgische dagbladen. Zijn boek Franstaligen tegen Vlamingen. Hoe België als natie mislukte (Aspekt, Soesterberg 2012, 222 pp.) is een uitstekende historische inleiding tot de Vlaams-Waalse tegenstelling. Zeker aanbevolen voor Nederlanders, maar ook voor Vlamingen van de jongere generatie die alleen de jongste fasen van de Vlaamse beweging kennen.

België Bekent Schuld

De senaat heeft besloten dat het koninkrijk België zich moet verontschuldigen wegens medeverantwoordelijkheid aan de Jodendeportatie. Zij heeft een bekentenis goedgekeurd waarin de Belgische staat met zoveel woorden erkent dat hij de joden niet in de mate van het mogelijke beschermd heeft.  De historici van het Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (SOMA) hebben vastgesteld dat de Belgische overheden die door Duitse instanties gesommeerd werden om mee te werken aan de registratie en deportatie van Joden, de speelruimte die zij hadden om afzijdig te blijven niet gebruikten, en integendeel meer dan de strikt noodzakelijke gewilligheid toonden. Ook tijdens de repressie schonken zij nauwelijks aandacht aan de begane misdaden tegen het joodse volk, alleen aan echte of vermeende ontrouw jegens België. Zo, het is nu officieel: België heeft gecollaboreerd.

Positief Injunctierecht

In deze verwarrende tijden vraag ik me vaak af wat de uitspraken en handelingen van sommige mensen motiveert. Is het kwade wil, dwaasheid, een gebrek aan informatie, sociale druk, of een complexe mengeling van al die factoren? Hoewel de onzinnigheid van sommige mensen vaak hemeltergend is, gebiedt een overblijfsel van de Christelijke moraal ons toch geduld uit te oefenen en mensen niet al te snel te beoordelen.

Dergelijke gedachten en gevoelens gingen door mij – en hopelijk veel anderen - heen, toen ik maandag in De Standaard een opiniestuk van de hand van Rik Torfs en enkele collega’s las, waarin zij de methoden van minister van justitie Turtelboom hekelden. Met haar voornemen om via de speciale procedure van “positief injunctierecht”- wat inhoudt dat de minister, met goedkeuring van het parlement, het openbaar ministerie kan dwingen straffen uit te voeren - tast zij volgens het opiniestuk de fundamenten van de rechtsstaat en de grondwet aan. De minister zou zich opwerpen als een soort Romeinse keizer, die met populistische maatregelen vooral veel goedkope bijval oogst, terwijl we eigenlijk heel goed zouden moeten begrijpen, dat de scheiding der machten hierdoor geschonden wordt. En eenmaal we dit toelaten, zo vrezen de schrijvers van het genoemde stuk, staat onze hele rechtsstaat op losse schroeven en dreigen we met meer en meer gevaarlijke precedenten af te glijden in een toestand van gerechtelijke willekeur. 

De Nood, de Deugd, het Chagrijn en het Postje

Deze week raakte bekend dat de N-VA Jan Briers voordraagt als gouverneur voor de provincie Oost-Vlaanderen. Een geniale zet, zo menen de enen, waarmee de andere partijen schaakmat werden gezet. En Open Vld onder leiding van Gwendolyn Rutten zich meteen hopeloos diep in de nesten werkte. Niet meer dan een signaal dat we niet willen meestappen in de carrousel van partijpolitieke benoemingen van de gouverneurs, zo vertelt men dan weer bij de N-VA. Het zal wel een beetje van alletwee zijn, plus ook dat men van de nood een deugd maakte. De N-VA heeft als jonge en succesvolle partij immers ook de luxe over niet te veel oudgedienden te beschikken die rustig willen uitbollen of dringend op een zijspoor gezet dienen te worden.

Syndicate content