Positief Injunctierecht

In deze verwarrende tijden vraag ik me vaak af wat de uitspraken en handelingen van sommige mensen motiveert. Is het kwade wil, dwaasheid, een gebrek aan informatie, sociale druk, of een complexe mengeling van al die factoren? Hoewel de onzinnigheid van sommige mensen vaak hemeltergend is, gebiedt een overblijfsel van de Christelijke moraal ons toch geduld uit te oefenen en mensen niet al te snel te beoordelen.

Dergelijke gedachten en gevoelens gingen door mij – en hopelijk veel anderen - heen, toen ik maandag in De Standaard een opiniestuk van de hand van Rik Torfs en enkele collega’s las, waarin zij de methoden van minister van justitie Turtelboom hekelden. Met haar voornemen om via de speciale procedure van “positief injunctierecht”- wat inhoudt dat de minister, met goedkeuring van het parlement, het openbaar ministerie kan dwingen straffen uit te voeren - tast zij volgens het opiniestuk de fundamenten van de rechtsstaat en de grondwet aan. De minister zou zich opwerpen als een soort Romeinse keizer, die met populistische maatregelen vooral veel goedkope bijval oogst, terwijl we eigenlijk heel goed zouden moeten begrijpen, dat de scheiding der machten hierdoor geschonden wordt. En eenmaal we dit toelaten, zo vrezen de schrijvers van het genoemde stuk, staat onze hele rechtsstaat op losse schroeven en dreigen we met meer en meer gevaarlijke precedenten af te glijden in een toestand van gerechtelijke willekeur. 

De Nood, de Deugd, het Chagrijn en het Postje

Deze week raakte bekend dat de N-VA Jan Briers voordraagt als gouverneur voor de provincie Oost-Vlaanderen. Een geniale zet, zo menen de enen, waarmee de andere partijen schaakmat werden gezet. En Open Vld onder leiding van Gwendolyn Rutten zich meteen hopeloos diep in de nesten werkte. Niet meer dan een signaal dat we niet willen meestappen in de carrousel van partijpolitieke benoemingen van de gouverneurs, zo vertelt men dan weer bij de N-VA. Het zal wel een beetje van alletwee zijn, plus ook dat men van de nood een deugd maakte. De N-VA heeft als jonge en succesvolle partij immers ook de luxe over niet te veel oudgedienden te beschikken die rustig willen uitbollen of dringend op een zijspoor gezet dienen te worden.

Mali: Étatisme vs. Islamisme

Op politiek vlak heb ik sedert lang de wijsheid ingezien dat je een Fransman nooit volgens  dezelfde standaarden mag beoordelen als andere westerlingen. Dit komt omdat de constitutie en politieke cultuur van Frankrijk op zich reeds socialistisch, of beter gezegd étatistisch is. Een Fransman gelooft negen kansen op tien al van kleins af aan in de heilzame functie van de staat, en zal het concept van de staat als de glorieuze vertegenwoordiger van de natie en haar belangen, veel eerder omhelzen dan de gemiddelde westerling. Deze eigenschap van de Fransen is welbekend, en heeft natuurlijk vaak tot complicaties geleid, beginnende bij de grote omwentelingen van 1789-1815, en gaande tot de huidige politiek die Frankrijk wegens haar dominante positie aan de rest van de EU opdringt. Over de problemen moet ik niet verder uitweiden; ze zijn door anderen reeds in genoeg detail beschreven.

Vijf Kantelpunten voor de Nabije Toekomst

De mens heeft altijd de neiging te veronderstellen dat de nabije toekomst niet meer is dan een continue voortzetting van het heden en het nabije verleden. Een groot deel van de tijd is dit ook zo, maar af en toe treden er veranderingen op die een duidelijke «voor» en «na» definiëren. Niet allemaal zijn ze even voorspelbaar, maar bij het begin van dit jaar past het misschien enkele zulke kantelpunten tegen het licht te houden.

Ballade Van Een Straathoekwerker

kroniek_onheil_front-200.jpg

De islam is een probleem, voorzeker, maar een voorlopig nog omvangrijker probleem is de weigering om dat onder ogen te zien. Onze beleidvoerders steken hun kop in het zand en grijpen elke strohalm die hen in de begoocheling bevestigt dat het allemaal onbelangrijk is en niet aan de islam ligt. Nu hebben wij een getuigenis van op het terrein, van een heuse straathoekwerker die het allemaal van dichtbij beleefd heeft: Kroniek van een aangekondigd onheil. Radicale islam in Vlaanderen (ASP, Brussel 2012) door Peter Calluy.

Het eerste voorwoord is van Johan  Braeckman, het tweede van Wim Van Rooy, en dan krijgen we nog een uitgebreide verantwoording door de auteur. Op p.33 begint hij dan eindelijk zijn verhaal, hoe hij als zoon van een paracommando die in Kongo zijn geloof verloren was, zelf vrijzinnig opgroeide. Hoe hij na tien jaar als vrachtwagenchauffeur dit werk door rugklachten niet meer kon doen, en dan maar in Boom straathoekwerker werd. Daar werd hij als socialistisch partijman zeer verwelkomd door de gemeentelijke SP.a.

De Standaard over Narendra Modi

De Standaard (21 dec. 2012, door “jb”) bloklettert: “India omarmt hindoe-nationalist. Narendra Modi wint verkiezingen in deelstaat Gujarat”. Aanleiding zijn de deelstaatverkiezingen in Gujarat, waar Modi al meer dan 10 jaar deelstaatpremier is: “Narendra Modi is India's meest gehate én geliefde politicus. Na zijn zege in Gujarat lonkt voor de hindoe-nationalist het Indiase premierschap.”

Solidariteit In Europa

vlaanderen-europa-solidariteit.jpg

We sluiten een jaar af waarin de financiële eurocrisis geleid heeft tot heel wat kritiek op de EU zelf. Zowel het behoren tot de eurozone van enerzijds de zuiderse lidstaten (waaronder Griekenland) en anderzijds de eigen lidstaat van haar noordelijke critici, als zelfs het lidmaatschap van de EU van vooral het Verenigd Koninkrijk, werden in vraag gesteld. Het probleem met Europa is gelijkaardig aan het probleem waarmee wij binnen België zoveel ervaring hebben: de tranfers van rijke naar arme gewesten, plots acuut geworden door de enorme omvang van de zuiderse reddingsoperaties.

Onder redactie van Prof. Hans Verboven hebben VVA en Pro Flandria een boek over deze problematiek uitgebracht: Vlaanderen en Europa. Noodzaak en grenzen van solidariteit, Pelckmans, Kapellen 2012. Het opent met een lange bijdrage van Hans-Werner Sinn waarin de financiële problemen die zich voor de EU stellen, uiteengezet worden. Voor niet-economen als ondergetekende is dit wel nodig als inleiding; voor economen signaleert het waar precies de auteurs van dit boek voor staan. Onthouden wij vooral dat de euro niet is ontstaan uit enige economische noodzaak, zoals ook Trends-redacteur Alain Mouton in zijn artikel aantoont; wel uit de wil van Frankrijk (president: François Mitterrand) om het herenigde Duitsland en zijn sterke munt aan banden te leggen. Verder past de gemeenschappelijke munt in de aloude eurostrategie van economische voldongen feiten die dan een verdere politieke integratie noodzakelijk maken. 

Een Andere Lucas Catherine

en_de_mens_schiep_god.jpg

Wij kennen VRT-archivaris Lucas Catherine vooral als voorvechter van de Palestijnse zaak en van de Arabieren en de immigranten in het algemeen. Schrijver dezes heeft al een paar keer met hem de degens gekruist wanneer hij te ver ging in zijn antizionisme en zijn engagement voor de moslimmedelanders. Maar eigenlijk zit hij op dezelfde lijn, in de diepte is hij een criticus van alle religies, uitdrukkelijk of impliciet ook van de islam. Dat blijkt nogmaals uit zijn nieuwe boek: En de Mens schiep god (EPO, Antwerpen 2012), een grondig herziene uitgave van zijn publicatie uit 1996, De gelaagde religie.

De “nieuwe atheïsten” en andere hedendaagse religiecritici richten zich vooral tegen het kwaad dat door de godsdiensten is aangericht, vooral door hun onverdraagzaamheid jegens mekaar en hun houding tegenover de vrouw. Dit kwaad is wel altijd een aandachtspunt geweest voor vrijdenkers, maar vorige geslachten legden de klemtoon op iets anders, namelijk dat de godsdiensten die zij bestudeerden, kennelijk onwaar waren. Opium. Seculiere ideologieën zoals het fascisme en het communisme hebben dan wel veel repressie en doden op hun geweten, maar tenminste poneerden zij geen absolute God die in de mensengeschiedenis tussenkomt, en daarin hadden zij gelijk, terwijl de godsdiensten er hun kern van maakten en dus in de kern een onwaarheid beleden.

Bedenkingen Bij De Vredesprijs Voor De EU

Bij sommige politieke redeneringen, in het bijzonder wanneer politici hun eigen beleid en keuzes in verband brengen met positieve evoluties in de economie en de samenleving, denk ik vaak aan een mop die ik als kind las in een uitgave van het Patskrantje. De mop gaat als volgt:

Een vader komt de kamer van zijn zoontje Jan binnen en ziet deze gebogen op de grond terwijl hij heel hard “Boe!” roept onder het bed. De verraste vader vraagt aan Jantje waarom hij dit doet. “Om de krokodillen weg te jagen”, antwoordt Jantje. “Maar”, probeert de vader, “er zitten toch helemaal geen krokodillen onder je bed?” Waarop Jantje triomfantelijk repliceert: “Zie je wel dat het helpt!”

Dat Ze Hun Begeerte Houden!

De laatste dagen is er in de vele kwaliteitsmedia die ons land telt enig rumoer ontstaan over een eventuele naamsverandering van het De Coninckplein in Antwerpen. In een radioprogrammo liet N-VA-voorzitter en Antwerpse burgemeester in spe Bart de Wever zich ontvallen dat hij het voorstel om het plein om te dopen tot het «Herman de Coninckplein» «het meest idiote voorstel in jaren» vond. En gelijk heeft hij, en tegelijk ook niet.

Syndicate content