De N-VA Laat Zich Rollen

Het beeld is nog niet helemaal duidelijk, maar het heeft er alle schijn van dat de winnaar van 16 oktober zich laat  rollen bij de vorming van de bestuursmeerderheden in de Vlaamse steden en gemeenten en dat is hun eigen schuld. 

In Vlaams-Brabant is het plaatje bijna rond en, eerlijk gezegd, ziet het er bizar uit. In 61 van de 65 Vlaams-Brabantse steden en gemeenten zijn bestuursakkoorden gesloten. De N-VA zetelt er in 19 lokale besturen en levert 8 burgemeesters. Dat is een kwantumsprong voorwaarts voor de partij, maar toch verre van een correcte afspiegeling van de resultaten. De N-VA haalt immers zowat een kwart van de stemmen in Vlaams-Brabant en is er de grootste partij. Vergelijken we met de andere partijen dan wordt het plaatje zo klaar als pompwater. De SP.A schuift met pakweg 15 % van de kiezers mee aan de collegetafel in liefst 28 gemeenten en levert 6 burgemeesters, het iets grotere Open VLD zetelt in 27 besturen en levert 15 burgemeesters en CD&V gaat met de hoofdvogel lopen. Ongeveer twintig procent van de kiezers levert hen 27 burgemeesters en zetels in maar liefst 42 gemeentebesturen op. Dat steekt heel schril af tegenover de N-VA me dunkt.

Banennationalisme in Genk

De sluiting van Ford Genk is uiteraard een zware slag voor alle werknemers en hun familie, zowel voor hen die rechtstreeks tewerkgesteld zijn in de fabrieken van Ford Genk, als alle anderen bij de vele toeleveranciers die nu een onzekere toekomst tegemoet gaan. En men kan daarbij discussiëren over de manier waarop de directie van Ford het slechte nieuws bracht, maar met voorsprong de meest misselijkmakende vertoning van vandaag was ongetwijfeld de totentrekkerij die het hele zootje politici om de beurt ten beste gaf.

Zwart-Gele of Zwart-Geel-Rode Zondag?

De massale overwinning van N-VA in zowel de steden –Antwerpen!– als de gemeenten zorgde ervoor dat 14 oktober 2012 in de pers al snel tot «zwart-gele zondag» gedoopt werd. Vergeleken met de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 is de vooruitgang van de N-VA inderdaad indrukwekkend. Maar is er nog steeds sprake van een «gele golf» als we de uitslagen even vergelijken met de federale verkiezingen van twee jaar geleden? We wagen ons even aan de psefologie.

Democratie Of Rechtvaardigheid?

philippe-van-parijs.jpg

Op 28 september 2012 vond in Leuven de Dag van de Politieke Filosofie van de Lage Landen plaats. Het was best gezellig, en ter voorbereiding lazen we de zienswijze van Philippe van Parijs over rechtvaardigheid en democratie, die we daar zouden bespreken.

Philippe van Parijs, filosofieprof aan de UCL, en nog wat andere dingen aan andere universiteiten, is een best aardige man, die ons eraan herinnert dat niet alle Franstaligen Vlamingenhaters zijn. Hij noemt Willem van Oranje de grootste Brusselaar ooit (hij kwam op 11-jarige leeftijd in Brussel wonen en werd volgens sommigen de Zwijger genoemd omdat zijn Nederlands zo slecht was) en erkent dat Waals-Brabant nooit de rijkste provincie van het land geworden was zonder de “gedwongen” verhuis van de UCL. 

Mijn Amerika

mijn-amerika-detavernier-cover.jpg

Tal van bekende Vlamingen en Nederlanders die in de Verenigde Staten van Amerika gewerkt of gestudeerd hebben, doen onder redactie van Jo Detavernier hun verhaal over hun tweede vaderland. Rik Torfs en Ludo Abicht zijn het hier eens: in de Verenigde Staten is veel mogelijk. Het is een voorbeeldland voor rechts, omdat je hier zoveel zelf moet en kan doen, in plaats van op de overheid te wachten. Maar ook links heeft van Amerika zijn gidsland gemaakt, de bron van multiculturalisme, feminisme en positieve discriminatie.

Nieuwe Peilingen Bevestigen Gekende Trends

Vorige week werden we –naar Belgische normen– overspoeld door een reeks peilingen. Na de peiling van La Libre Belgique van drie weken geleden volgde die van Le Soir een week later, en die van De StandaardVRT verleden vrijdag. Vielen op: het slechte resultaat van de Open Vld, en de hoge scores van de N-VA. In beide gevallen gaat het echter over niets meer dan een bevestiging van de reeks gekende trends.

De Vlaamse Volkspartij Over Inwijking

francken-smeyers-land-zonder-grens-cover.jpg

N-VA-parlementsleden Sarah Smeyers en Theo Francken hebben een boek uit: België, land zonder grens. Het gaat over een thema dat een concurrerende partij groot gemaakt heeft: inwijking, of zoals de verplichte term luidt, migratie. Zij onderscheiden vijf migratiekanalen, waarvan twee actieve, namelijk voor werk en voor studie, en drie passieve: gezinshereniging, asiel en regularisatie. (p.18) Zij geven de cijfers, die voor België zeer hoog blijken te zijn. Daarentegen verlaten maar weinigen van de grote meerderheid van uitgeproceerde (d.i. door de mand gevallen) asielzoekers, een 16%, het grondgebied: “Laat u vooral niets wijsmaken, het terugkeerbeleid blijft de Achillespees.” (p.103) 

Naar een N-VA-éénpartijstaat?

Gisteren werden de resultaten van een nieuwe peiling van La Libre Belgique en RTBf gepubliceerd. Opmerkelijkste resultaat was ongetwijfeld dat de N-VA deze keer voor het eerst meer dan veertig procent haalt. Voor een goed begrip: de laatste keer dat een politieke partij in Vlaanderen nog een score van boven de veertig procent haalde ligt ondertussen al meer dan dertig jaar achter ons.

De Halvemijlsaftocht

Het gemeentebestuur van Sint-Genesius-Rode besloot verleden week dat er dit jaar in haar gemeente geen start- en aankomstplaats georganiseerd zal kunnen worden voor wat voorlopig de laatste Gordel zal zijn. Een paar dagen later volgde het gemeentebestuur van Linkebeek door een wandelroute over haar grondgebied te verbieden, zogezegd omdat de veiligheid niet verzekerd kon worden. Deze twee Franstalige pesterijen stuurden niet alleen de organisatie van De Gordel in de war, maar brachten ook twee Vlaamse partijen in een lastig parket: de N-VA, omdat die partij zelfs als lid van de Vlaamse regering haar belofte niet kan waarmaken het verschil te kunnen maken, en de CD&V die de pseudo-splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde nog steeds krampachtig tracht te verkopen als een grote Vlaamse overwinning.

Een Romantische Autobiografie Over China

in-elke-rivier-schijnt-een-maan-veerle-de-vos-212.jpg

In elke rivier schijnt een maan (Chinese titel: Qian jiang you shui qian jiang yue) is een soort dubbel-autobiografie van VRT-journaliste Veerle de Vos, die ooit Engels doceerde in Wuhan, en van haar Chinese vriendin (en ooit gids en collega) Zhang Luwei. Ze speelt zich af tegen de achtergrond van de langzame opening van China in de vroege jaren ’90.

De afwisselende hoofdstukken door de gastprof en haar Chinese vriendin zijn een goed idee. De tekst leest lekker weg, de lezer verveelt zich niet en wil het vervolg weten. De hoofdstukken die Zhang Luwei schrijft, hebben een Chinees spreekwoord als titel, en de andere hoofdstukken bevatten er ook een aantal. We krijgen een voorbeeld van hoe concrete mensen door de tijdsomstandigheden gekneed worden.

Syndicate content