De laatste jaren weerklonk vanuit bepaalde kringen regelmatig de roep om samenvallende verkiezingen. Er zouden in België immers zoveel verkiezingen zijn dat politici er niet meer toe komen rustig een beleid uit te stippelen, en bovendien zorgen al die verkiezingen alleen meer voor toenemende communautaire spanningen. Maar zullen samenvallende verkiezingen België wel kunnen redden, of eerder het einde ervan versnellen?

Zondagavond publiceerde La Libre Belgique de resultaten van haar driemaandelijkse politieke barometer. De krant zoomde vooral in op het feit dat de twee grootste partijen in beide landsdelen, de N-VA en de PS, een lichte winst maakten sedert de vorige peiling. Maar aan Vlaamse zijde was toch minstens even politiek relevant dat de komende regering van «Nationale Eenheid» ook met alle vier de partijen CD&V, sp.a, Open Vld én Groen! aan boord in Vlaanderen virtueel geen meerderheid meer heeft.

Obama stelt voor de vierde keer in een goeie zes maanden een plan voor om het begrotingstekort te verminderen. Dit na eerst het wereldrecord ‘deficit’ gebroken te hebben in minder dan drie jaar. Net zoals zijn vorige drie plannen, wordt ook dit voorstel verticaal geklasseerd. Zowel Democraten als Republikeinen in het Congres kunnen de massale belastingverhogingen niet goedkeuren. En dat wist de President op voorhand. Hij speelt politiek theater. Alleen zijn job, zijn herverkiezing is belangrijk voor hem. Hij doet waanzinnige voorstellen, en wanneer het Congres niet akkoord gaat, trekt hij met trompetgeschal de boer op. De Republikeinen, niet de Democratische senatoren die hem ook niet volgen, krijgen de schuld van de stilvallende economie. Obama beledigt de Republikeinen, en stelt hen voor als obstructionisten, die grootmoeders van de rotsen gooien, die de scholen sluiten, die het wetenschappelijk onderzoek stil leggen, enz. 

Begin september was er een mediarelletje over de opzegvergoeding van de liberale politicus Sven Gatz. Betrokkene stapt op eigen initiatief uit de politiek om directeur te worden bij een ‘Unie van de Belgische Brouwers’. Gatz zetelt voor de VLD in het Vlaams parlement. De Belgische politici hebben aan zichzelf zeer riante financiële voordelen toegekend. Volgens de in voege zijnde bepalingen heeft Gatz ‘recht’ op een uitstapvergoeding van bruto 300.000 euro. Het gaat niet om een ontslagvergoeding, want Gatz verlaat de politiek op eigen initiatief. Gatz stapt over naar een baan die hij aantrekkelijker vindt en gaat bij die heugelijke gelegenheid rond met de schaal bij de Vlaming, die per kop een koperke van 5 eurocent moet afdokken aan onze ‘links-liberaal’. 

Er is dus een akkoord over de splitsing van de beruchte kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Teksten zijn er voorlopig nog niet, en het valt dus nog af te wachten of er toch niet plots een Franstalig duiveltje zou opduiken wanneer het akkoord op papier gezet moet worden. Het zou trouwens de eerste keer niet zijn dat Elio di Rupo zich aan zoiets zou wagen. Maar wat betekent dit akkoord voor de Vlaamse partijen?

Diederik Stapel is door de mand gevallen. De bliksemcarrière van de briljante Tilburgse sociaal-psycholoog is naar de bliksem. Hij baseerde, zo is nu gebleken, zijn vaak erg mediagenieke besluiten op sterk gemasseerde en zelfs uit de duim gezogen onderzoeksresultaten. Hij is betrapt, maar de echte vraag is hoevelen van zijn collega’s het handiger aanpakken en decennia lang broodjes aap voor wetenschap verkopen.

Una giornata particolare, dat is elf september elk jaar sedert 2001. Of “de beroemdste datum van het jaar”, zoals Martine Tanghe hem eens noemde. Voor wie de VS als de navel van de wereld beschouwt, was 11 september 2001 een dag waarop alles veranderde. Het islamprobleem dat elders al miljoenen slachtoffers gemaakt had, maakte er nog eens drieduizend bij in de VS. Er waren al geruchten opgevangen over djihaad, ergens in verre landen, en op slag werd die schemervijand echt.

Obama is de draad kwijt. Hij zit tot over zijn oren in de economische problemen: de werkloosheid daalt niet, integendeel; de economie groeit nauwelijks; de staatsschulden zijn hallucinant hoog; de jaarlijkse tekorten op de begroting zijn immoreel, en de dollar is zwak. Hij gelooft nog steeds dat het de taak is van de overheid om banen te creëren door geleend geld in de economie te pompen. De vriendelijke uitleg is dat hij gewoon niet begrijpt hoe de vrije markt werkt. De snijdende verklaring is dat hij de vrije markt haat en die wil vernietigen. De vraag wordt vandaag openlijk gesteld: Hoe verklaar je anders dat hij zijn eigen fouten blijft herhalen?

“Platliggen is de ultieme vorm van evenwicht.” Het was de schampere reactie van Frank Vandenbroucke toen Herman Van Rompuy een CVP-campagne voerde onder het motto “Evenwicht”, en het was van toepassing. Evenwicht, de kern van de deugdenleer van Aristoteles, Confucius en de Boeddha, is een beleidsnorm waar niemand tegen kan zijn; en het heeft wel iets met de positie van de christendemocraten in het politieke spectrum te maken. Maar je hebt mensen die rechtop staan en hun evenwicht handhaven, en je hebt er die door gebrek aan ruggengraat zouden omvallen tenzij ze stevig horizontaal gaan. Die eerloze vorm van evenwicht is gaandeweg de regel geworden bij de partij die zich tien jaar geleden tot CD&V omdoopte. 

Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt. Wie het zich permitteert een moreel oordeel uit te spreken over andermans levenswandel krijgt algauw deze uitroep uit Mattheus 7:1 voorgeschoteld. Vaker nog allicht een "Bemoei U met uw eigen zaken" of zo – de meesten zullen immers in nauwelijks nog een zin uit de Bijbel kunnen citeren. Varianten zijn ook “de straat is van iedereen” (wat juist is, maar niet inhoudt dat iedereen daar gelijk wat mag doen) of “wat mensen in de slaapkamer doen gaat niemand anders aan”. Of het afdoen van kritiek op vulgariteit als een inbreuk op de vrijheid van meningsuiting.