Zelfs de N-VA heeft het, na 13 juni 2010 én meer dan één jaar onderhandelen met de Franstaligen, nog steeds niet begrepen. Dat is toch de conclusie waar ik mee zit na het bekijken van het interview van Bart de Wever op Terzake eerder deze week. Kan men dan verwachten dat CD&V en Open Vld het wel al zouden begrepen hebben, om over de Nederlandstalige bijhuizen van PS en Ecolo nog maar te zwijgen?

Wie zich tot de conservatieve hoek van het opiniespectrum bekent, went al gauw aan de afwezigheid van elk ernstig debat over de eigen standpunten. Het andere kamp doet de moeite niet om daar kennis van te nemen, een paar clichés kunnen volstaan voor een finaal oordeel. Zelfs de tolerantie jegens het optreden van de bezadigde dokter Theodore Dalrymple op de opiniebladzijde van De Standaard gaat allerminst van harte, zo blijkt nu. 

Al zowat een decennium lang hoor je opiniemakers klagen dat “de politieke correctheid van links naar rechts opgeschoven is”. Dat is klinkklare onzin, links heeft een structureel overwicht met in de wet en de instellingen gebetonneerde discriminaties tegen andersdenkenden. Het heeft alleen de indruk van underdog te zijn omdat het inhoudelijk de debatten verliest. Ook de dynamiek van het opinielandschap gehoorzaamt nog steeds aan hun wil, en dat is zeer uitdrukkelijk gebleken uit de reactie op de massamoord door Anders Breivik.

In Belgische kringen doet men er schamper over dat de onderhandelaars de komende weken zoveel tijd en energie zullen steken in communautaire pruldossiers zoals de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, de financieringswet en de staatshervorming. België zou het zich niet kunnen veroorloven zich met zulke pietluttigheden bezig te houden op het ogenblik dat er een financiële storm heerst. Maar toont de eurocrisis net niet aan dat Vlaamse onafhankelijkheid dringender dan ooit is?

Nog voor de eerste Londense relschopper gevat kon worden, stond links al klaar om de échte schuldige met de vinger te wijzen: de Britse conservatieve regering uiteraard. Men kan dan ook niet verwachten dat wie er anders zelf nog eens graag invliegt, zoals bijvoorbeeld bij een IMF-top of op een universitair aardappelveld, het zinlose vandalisme van een bende ontwortelde en losgeslagen jongeren zou veroordelen.

In zijn beruchte manifest raadt Anders Behring Breivik zijn eventuele medestanders aan om winnaars te imiteren. Weg dus met rechtse verliezers als Hitler en Mussolini, bestudeer liever voorzitter Mao. Nou, die raad neem ik al ter harte van toen de Noorse terrorist nog moest geboren worden. Zoals trouwe lezers weten, vind ik op de vreemdste plaatsen nog nuttige toepassingen voor de staat- en krijgskundige inzichten van de Grote Roerganger. Vandaag trekken we lering niet uit zijn woorden maar uit één van de praktijken die hij ingesteld heeft. Onder ex-linksen wordt er hartelijk om gelachen, maar eigenlijk was het nog zo’n slecht idee niet: de openbare zelfkritiek.  

Een jaar lang volgde op elke minuscule stijging van de spread vrijwel onmiddellijk een litanie aan verwijten en vermaningen aan het adres van de N-VA. Haar onbuigzaamheid bracht de welstand van de Belgische bevolking ernstig in gevaar, zo heette het onveranderlijk. Nu de spread voor het eerst de psychologische drempel van de twee procent heeft doorbroken, laat formateur Elio di Rupo echter doodleuk weten dat hij er nog een weekje vakantie extra bijdoet.

Na de ondertekening van de verhoging van het schuldenplafond heeft president Obama nog eens verklaard, dat hij hardnekkig zal blijven ijveren om de belastingtarieven te verhogen voor de hogere inkomensklasse. Met zulke maatregel wil hij proberen het begrotingstekort in te perken. Het is duidelijk dat dit niet zal lukken. Belastingverhogingen vernietigen economische activiteit en verkleinen aldus de belastbare basis. Heel wat ervaringen hebben uitgewezen, dat integendeel belastingverlagingen  de economie doen opleven en zorgen voor een verbreding van de belastbare basis. Een lager tarief op een bredere belastingbasis kan méér opbrengen, dan een hoog tarief op een smallere belastingbasis. Maar de voordelen van een vemindering van de tarieven situeren zich vooral op het gebied van de creatie van meer werkgelegenheid en meer welvaart, terwijl tariefverhogingen de economie doodknijpen. En de VS hebben nu vooral nood aan meer werkgelegenheid.

Geert Wilders is vrijgesproken maar de progressieve pers zet het geding verder. Er is immers nieuw bewijs aangetroffen, in de abjecte persoon van de massamoordenaar Anders Breivik. Door hun woorden en geschriften zouden Wilders en andere islamcritici mede verantwoordelijkheid dragen voor zijn wandaad.

Dergelijke onzin lijkt me geen weerwoord waard. Dat wordt anders, nu ook Ian Buruma zich in het debat heeft gemengd. Dit boegbeeld van de political correctness onderscheidt zich van zijn minder subtiele geestesgenoten door zijn gevoel voor nuance. Hij beledigt niet, hij lastert niet, hij wikt en weegt voor en tegen. Hij argumenteert. Het loont de moeite zijn argumenten te wikken en te wegen. Het is een leerzame oefening. Want wat stellen we vast? Dat Buruma een redeneertrant heeft ontwikkeld die de schijn wekt van onpartijdig onderzoek. 

Er moet niet flauw over gedaan worden: niet de kogel, maar de kogelregen kwam deze keer van rechts. Maar dat betekent nog niet dat de islam plots een vredelievende godsdienst is geworden, of dat de multiculturele maatschappij nu plots wel een succes is. En mag toch ook even gezegd worden dat Utøya een vette knipoog bevatte naar één van de moorddadigste ideologieën die de mensheid ooit gekend heeft?