“De bevolking is het meer dan spuugzat!” Aldus meermalen Groen!-voorzitster Mieke Vogels in het Vlaams parlement en in de media. Ze heeft het dan over de communautaire knoop die sinds bijna een jaar de werking van de wetgevende en uitvoerende macht danig hindert. En ze bedoelt dat de bevolking, ook de Vlaamse, genoeg heeft van de Vlaamse scherpslijperij die weigert om de Franstaligen hun zin te geven en terug te keren tot de orde van de dag. Dat is de manier waarop al zo vaak de communautaire vrede in dit land hersteld is, dus waarom wringen die onredelijke Vlaamse politici zo tegen?

Zelf heb ik nog niemand horen zeggen dat hij het spuugzat was. De Vlaamse doe-het-zelver weet dat een karwei soms ingewikkelder blijkt dan eerst ingeschat, maar dat er niets goeds van komt als je het daarom halverwege laat vallen. Hij begrijpt best dat de politici, al doen ze nog zo hun best, nu eenmaal niet snel klaar kunnen zijn met iets dat uit zijn eigen aard zeer moeilijk is. Want dit is België. In dit land zijn het louter toepassen van de grondwet inzake BHV en het regionaliseren van materies die in andere bondsstaten steevast tot de bevoegdheid van de deelstaten behoren, nu eenmaal zwaar werk.

Nee, het is heus niet de bevolking die zich druk maakt over het partijpolitieke geknoei, wel de leiding van Groen! Die haalt nog amper de media. Bij alle hype over het klimaat moet de partij het beleven dat de politieke aandacht helemaal naar thema’s gaat waarover zij weinig te zeggen heeft. En de enkele gelegenheden tot zelfprofilering in communautaire kwesties hebben de partij ook niet meteen veel eer gebracht.

Zo beweert Groen! graag dat tussen haarzelf en Ecolo niet dezelfde breuk bestaat die de andere politieke families opgesplitst heeft. Toch wel: Groen! desolidariseerde zich van de andere Vlaamse partijen tijdens de eerste stemming over BHV, Ecolo daarentegen stond pal in het Franstalig front tegen de Vlamingen. Of om het te zeggen in de taal van mw. Vogels: haar Waalse broeders zijn de Vlamingen spuugzat. En terwijl de recente, nooit eerder vertoonde inbreuken op de parlementair systeem (een parlementszitting afgelasten, deuren vergrendelen voor de vertegenwoordigers des volks) verontwaardiging wekten bij LDD, SP.a en VB, maakte Groen! er geen punt van. Het ging immers om het belang van België, en dat primeert. Met democratie als het kan, zonder democratie als het moet.

Ondanks dat alles, geachte partijvoorzitster, hoop ik eigenlijk dat u gelijk heeft. Misschien is de bevolking die politieke sur-place nu toch wel beu. Zelf vind ik het ook welletjes geweest. En daarom zou ik u een diagnose van het probleem willen voorleggen waaruit ook heel logisch de lang verhoopte oplossing volgt.

Stel nu eens dat België niet bestond. Zou een Vlaamse politieke klasse die een regering moet vormen van Vlamingen onder elkaar, zich ooit even diep en langdurig in nesten kunnen werken? Daarvan zijn geen voorbeelden. Het is gewoon evident dat het Vlaamse politieke niveau in alle opzichten beter functioneert dan het Belgische. Als u aan de wensen van de spuugzatte bevolking tegemoet wil komen, dan moet u België ontwarren en Vlaanderen zelfbestuur geven. Was Agalev destijds niet voor kleinschaligheid? Verkiezen echte groenen niet het simpele Vlaanderen boven het kunstmatige, met haken en ogen bijeen gehouden België?

Dit is geen kwestie van het zo verfoeide nationalisme. Mensen die niets met nationalisme hebben, kunnen tot datzelfde inzicht komen. Ikzelf bijvoorbeeld. Een tijd geleden noemde Knack mijn naam in een lijstje van opiniemakers uit de Vlaamse Beweging. Laat me dat rechtzetten: ik reken mijzelf helemaal niét tot de Vlaamse Beweging. Ik schrijf in haar blaadjes omdat ze mij daar vragen en bij De Morgen niet, maar u zult me daar nergens betrappen op enige belijdenis van nationalisme. In mijn wetenschappelijk werk over het hindoe-nationalisme heb ik er regelmatig op gewezen dat daar het nationalistisch uitgangspunt tot een hopeloos fout begrip leidt van de problemen waarop die beweging een antwoord wou zijn, en dus tot een fout beleid. Wat Vlaanderen betreft: als ik het hier voor het zeggen had, maakte ik meteen een einde aan de naam “Vlaanderen” en aan de Vlaamse Leeuw, vlag en lied.

Nee, niks nationalisme, gewoon een rationele opdeling van het grondgebied in samenhangende bestuurlijke gehelen. Want België ontwarren is een kwestie van rationaliteit, ook al stellen halfbakken polemisten het zo voor dat wie zijn “emoties” het zwijgen oplegt, voor België zal kiezen. Ik heb emotioneel geen enkel probleem met België. Wilden de Walen wijzer wezen, en welwillender, dan zou ik hen graag op het Zuid-Nederlandse schip houden. Net als Vogels zal ik het gevoelsmatig betreuren als de Ardennen in het buitenland komen te liggen. Maar anderzijds, ach, onze natuurliefhebbers zijn het wel gewend om de grens over te steken. We zijn in 1830 toch al de Veluwe kwijt geraakt, en de Waddeneilanden, om van het groene Oost-Indië maar te zwijgen.

Daarom, mevrouw Vogels, is het tijd om anders te gaan leven. Weg met de onwerkbare structuren die de oplossing hinderen van de fameuze “problemen waarvan de mensen écht wakker liggen”. Kies voor een redelijk en democratisch alternatief. Het is voldoende bewezen dat het staatshervormde België onverenigbaar is met de democratie. Er valt daar een keuze te maken. Laat eens zien aan welke kant u staat.