The Brussels Journal - Dutch

B-H-V: Winnaars en Verliezers

Fri, 09 May 2008 15:12:36 -0500

De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde stond deze nacht zo'n vijf minuten op de agenda van de Kamer, en werd daarna meteen weer afgevoerd, eerst voor een week, dan deze morgen via een belangenconflict van de COCOF voor minstens 120 dagen. Maar wie zijn de winnaars en de verliezers van dit stukje slecht politiek theater?

Beginnen we aan Vlaamse zijde. Grote winnaar daar is ongetwijfeld Herman van Rompuy, die zijn rol als hoflakei weer eens meesterlijk gespeeld heeft. De manier waarop hij vooral de sp.a in de Kamer voor schut zette zal eind dit jaar bijna zeker in de jaaroverzichten zitten, en reken er maar op dat men ook in Laken zijn optreden opgemerkt zal hebben omdat hij weer eens het vaderland heeft kunnen redden. Of alles wel helemaal kosjer verlopen is, is natuurlijk een heel andere zaak, maar ook al wil hij zich anders altijd graag doen opmerken als één van de grote christelijke ethici in het hedendaagse Vlaanderen, Paris vaut bien une messe, et la Belgique quelques coups d'état light. Tegelijkertijd is hij erin geslaagd om Yves Leterme nog eens diep door het stof te doen kruipen en laten voelen wie er, als puntje bij paaltje komt, de baas is op het communautaire vlak. Dat hij in één moeite door ook zijn eigen partij en kartel ferm tegen de haren streek kan hem daarbij waarschijnlijk geen barst schelen.

Nog een winnaar aan Vlaamse zijde is de Open Vld. Of beter gezegd: die partij is er op korte termijn toch niet slechter van geworden. Hoewel de partij de laatste dagen vuil dubbel spel heeft gespeeld, wordt ze daar in de media niet op aangesproken. In tegendeel zelfs, het lijkt erop dat de Vlaamse media wel pap lusten van de manier waarop de Open Vld gemene zaak maakt met de Franstaligen om het Vlaams Kartel in de tang te nemen. Of het de partij op langere termijn veel stemmen zal opleveren is natuurlijk een heel andere zaak, want deze strategie werkt alleen als de Open Vld zich niet te veel in de kijker werkt, en dat leidt zelden electoraal tot goede zaken. Vraag het maar eens aan Johan vande Lanotte van de sp.a.

Aan Franstalige zijde denkt men ongetwijfeld dat men deze nacht en deze ochtend een grote overwinning geboekt heeft, ook al heeft men het oorspronkelijke doel niet gehaald: zestig dagen uitsparen door de Vlamingen zélf een stemming over de splitsing te laten tegenhouden. Niettemin hebben de Franstaligen op verscheidene punten kunnen scoren. Ten eerste heeft Elio di Rupo Yves Leterme kunnen laten voelen dat hij de federale regering in een mum van tijd compleet lam kan laten leggen. Bovendien kan deze zaak aangegrepen worden om het tweede pakket van de staatshervorming op de lange baan te schuiven – Joëlle Milquet liet al optekenen dat de datum van 15 juli voor haar niet heilig is– of zelfs helemaal af te kunnen gelasten. En zelfs het eerste mini-pakketje, waarover al een akkoord bereikt was, wordt opnieuw in vraag gesteld door de PS. Didier Reynders gaat nog een stap verder, en maakt van de gelegenheid gebruik om de uitbreiding van Brussel of de benoeming van Franstalige burgemeesters in de Rand nog maar eens op tafel te gooien.

Over die heilige datum van 15 juli: het is niet de eerste keer dat de Franstaligen maanden op voorhand verkondigen dat data voor hen niet belangrijk zijn, hen teveel onder druk zetten, of te krap zijn. Door over de einddata te bakkeleien hoeven ze dan als demandeurs de rien aan de eigenlijke onderhandelingen niet eens te beginnen, een strategie die trouwens al meer dan één keer gelukt is. De vraag is alleen maar hoeveel rek er binnen het Vlaams Kartel en in het bijzonder de N-VA nog op zit. Een verder uitstel komt gevaarlijk dicht in de buurt van een variant op mijn «Vooruitblik op 2008», en als de Franstaligen werkelijk het eerste mini-pakketje in vraag blijven stellen, zou het wel eens kunnen dat de datum van 15 juli niet eens gehaald zal worden.

En daarmee zijn we gekomen bij de ultieme vraag: wat zal het effect van de gebeurtenissen van gisteren op langere termijn zijn bij de Vlaamse opinie? Bij de mandatarissen van de CD&V lijkt een verdere radicalisering waarneembaar die aan de controle van de partijtop ontsnapt, maar de positie van Herman van Rompuy bijvoorbeeld wordt voorlopig nog niet in vraag gesteld. Interessanter is echter de vraag of ook de Vlaamse publieke opinie verder radicaliseert, en of dat gevolgen zal hebben voor de verkiezingen van volgend jaar. Kan de Open Vld haar kiezers vasthouden of er zelfs bijwinnen door haar consequente Belgische houding, of zal zij zo zwaar verlies lijden dat ze overvleugeld dreigt te worden door Lijst Dedecker? En quid Vlaams Kartel? Een separatistische meerderheid in het Vlaams Parlement zit er misschien ook voor 2009 nog niet in, maar de volgende federale regeringsonderhandelingen zouden zowel voor de Franstaligen als de Vlamingen wel eens nóg interessanter kunnen worden dan de vorige. En dan hebben we het nog niet over de gezondheid van koning Albert II gehad…

B-H-V en CD&V: Over Bedrog en een Bedrogen Bedrieger

Sun, 04 May 2008 13:07:36 -0500

Brussel-Halle-Vilvoorde is alvast wat de CD&V betreft een verhaal dat aan mekaar hangt van bedrog en gebroken beloftes, en een bedrieger die zelf bedrogen wordt. Neem nu de «stille afspraak» met de Franstalige partijen dat er een tweede belangenconflict ingeroepen zou worden: hoe past die afspraak in de verkiezingsbeloftes die de CD&V een jaar geleden maakte? Vandaag zit Eerste Minister Yves Leterme samen met de andere partijen om een oplossing te vinden… niet voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, maar om een splitsing uit te stellen.

Waar is de tijd van de «vijf minuten politiek moed»? Het is toch wel bijzonder ironisch te noemen dat uitgerekend de uitvinder van deze one-liner nu samenzit met de Franstalige partijen en daarvoor zelfs halsoverkop uit Parijs moest terugkeren om een nakende stemming over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde af te wenden.

Wat zouden zijn 800.000 kiezers trouwens vinden van de «stille afspraak» die hij amper een maand geleden afsloot om een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde minstens tot in de zomer te verdagen, zodat hij tot die tijd veilig in de Wetstraat 16 zou kunnen zitten? Hoogstwaarschijnlijk was het nooit de bedoeling dat ook maar één van zijn kiezers ooit die «stille afspraak» te weten zou komen, want zo'n afspraak is diametraal in tegenspraak met de eigen verkiezingsbeloftes. De CD&V beloofde de kiezer niet in de regering stappen zonder een voorafgaande splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, en vandaag blijkt dat de CD&V in werkelijkheid niet in de regering zou gestapt zijn als het arrondissement al na een maand gesplitst zou moeten worden! Enkele jaren geleden, toen de CD&V federaal nog in de oppositie zat, zou men moord en brand geschreeuwd hebben moesten VLD en sp.a zo'n staaltje volksbedrog afgeleverd hebben. Of men vandaag bij de CD&V het meest geïrriteerd is over de Franstalige woordbreuk dan wel dat men als gevolg daarvan misschien wel zijn verkiezingsbelofte zal moeten nakomen is een volledig open vraag.

De CD&V-kat bevindt zich vandaag dus in het nauw, en als er dan toch een regeringscrisis met eventuele nieuwe verkiezingen van moet komen, is het wijs de schuld nu al bij de anderen te leggen, deze keer de Franstaligen dus. Zelfs schandelijke akkoorden waarover men een maand geleden bij hoog en bij laag nog zou gezworen hebben dat ze beneden de waardigheid van een Vlaamse partij als de CD&V zouden geweest zijn kunnen daarbij dienst doen. De argeloze kiezer merkt dan misschien niet op dat het eigenlijke probleem niet de woordbreuk van de Franstaligen van vandaag is, maar de woordbreuk van de CD&V een maand geleden. Er kan vandaag echter alleen maar vastgesteld worden dat de bedrieger bedrogen werd, en dat komt natuurlijk extra hard aan. Zelfs een anders Belgische contra-nationalist als een Herman van Rompuy schijnt vandaag genoeg te hebben van het Franstalige bedrog, en dat wil al wat zeggen.

De CD&V heeft immers vandaag nog maar eens moeten ervaren wat het verschil is tussen «een akkoord» en «un accord». «Een akkoord» blijft namelijk eeuwig en drie dagen geldig, zelfs als de tegenpartij de voorwaarden al honderden keren geschonden heeft en men alleen nog maar met de nadelen van dat akkoord opgescheept zit. De faciliteiten en de taalwetten in Brussel zijn daar het beste voorbeeld van. «Un accord» daarentegen vervalt de dag dat men er netto geen voordeel meer aan heeft –en die dag kan zelfs al vóór de inwerkingtreding van het «accord» vallen– zelfs al heeft men er de duurste eden over gezworen. Op de deelafspraken uit het «accord» die wel nog een voordeel opleveren kan men wel nog steeds aanspraak maken, en dat uiteraard blijvend. Opnieuw, de faciliteiten en de taalwetten in Brussel zijn er het beste voorbeeld van. Het probleem is alleen dat de CD&V dat nog steeds niet schijnt begrepen te hebben, of toch voorwendt dat nog niet begrepen te hebben, al zou het kunnen dat de laatste dagen bij sommigen de ogen toch weer eens zijn opengegaan. Bij hoeveel en hoe blijvend dat zal zijn, valt nog te bezien.

B-H-V: Herhaalt de Geschiedenis Zich? (2)

Tue, 29 Apr 2008 16:12:50 -0500

Enkele dagen geleden stelde ik de eerder retorische vraag of de geschiedenis zich zou herhalen – vandaag kan daar zonder meer bevestigend op geantwoord worden. Nadat de Franstaligen hun vertragingsmanoevres stopzetten door aan te kondigen geen nieuw belangenconflict meer in te dienen, zorgen de Vlamingen nu zelf voor de vertragingen, met de CD&V in de hoofdrol. Ondertussen raakte een «politicoloog» al de morele trappers kwijt in zijn ijver het aan de gang zijnde spektakel te «nuanceren».

Aan het opschorten van de plenaire vergadering van de Kamer wil ik eigenlijk geen woorden vuil maken, anders dan dat het misschien nog wel het beste illustreert hoe sommige politici deze kwestie nog het liefst van al zouden willen oplossen: een afschaffing van de verkiezingen. Gedaan met kieskringen, en dus ook met ongrondwettelijke kieskringen. Meer dan één commentator en politicus heeft er zich de laatste maanden trouwens al ferm over beklaagd dat al die verkiezingen toch alleen maar ellende met zich meebrengen, dus waarom niet meteen het basisprobleem aanpakken?

Interessanter is te zien hoe een «politicoloog» als een Carl Devos –voor wie het al vergeten was, lid van die beruchte Pavia-groep die een federale kieskring wil invoeren– volledig de trappers kwijtraakt in zijn poging de kleine staatsgreep van vandaag goed te praten. Een eerste keer trapt hij er ferm naast door te stellen dat het uitstel van de plenaire vergadering niet zo gewichtig is omdat er vóór het heropduiken van het dossier-B-H-V voor deze week ook al sprake was van een uitstel. Alsof een handeling goedgepraat kan worden door gewoon even het eigenlijke motief te vervangen door een ander motief. Of moeten we soms denken dat een koe doodmartelen en laten rotten in de wei omdat haar geloei ons verveelt helemaal niet problematisch is omdat we er eerder al eens aan gedacht hebben haar misschien te slachten voor haar vlees? In plaats van het publiek correct te informeren en de handelingen van de politici kritisch te blichten, verkoopt Carl Devos liever klinkklare onzin, om het geen régimepropaganda te moeten noemen.

Het andere punt waarover Carl Devos met spek schiet is de «rijpheid» van het dossier. Volgens hem zou het hele zaakje immers best nog met een jaartje uitgesteld worden. Scherp gezien van de «politicoloog», maar als hij dat nu eens onmiddellijk in 2004 had gezegd –of meer dan veertig jaar geleden–, dan hadden we vandaag niet met zulke onmogelijke deadlines als Kerstmis 2007, Pasen 2008 of 15 juli 2008 gezeten. Toch jammer dat onze domme Vlaamse politici telkens weer zichzelf lelijk in de gracht rijden door de grondwet «onverwijld» (lees: in de loop van amper vier korte jaartjes) toegepast te willen zien, in plaats van orakels als een Carl Devos raad te plagen zodat het dossier rustig kan «uitrijpen».

En ondertussen duiken al de specialisten op die er zich over beklagen dat de Vlaamse politici zich met pietluttigheden bezighouden in plaats van serieus werk af te leveren –Franstaligen die ermee dreigen de regering te laten vallen omwille van diezelfde pietluttigheid zijn blijkbaar wél serieus bezig– of zelfs voorspellen dat de Vlaamse meerderheid in de Kamer door de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde goed te keuren als bij toverslag plots een terugkeer naar de arrondissementele kieskringen voorgeschoteld zullen krijgen. Hoe een Franstalige minderheid dat dan wel zal kunnen afdwingen via een noodregering is mij volledig een raadsel, en waarom de Vlaamse partijen hun medewerking zouden verlenen aan de organisatie van verkiezingen met arrondissementele kieskringen is mij een nog groter raadsel. Tenzij ze natuurlijk collectief electoraal harakiri zouden willen plegen ten voordele van Vlaams Belang en Lijst Dedecker.

B-H-V en de Januskop Van de CD&V

Sun, 27 Apr 2008 13:23:15 -0500

«Wie gelooft die mensen nog?» Deze vraag is vandaag actueler dan ooit, maar dit verschil dat ze nu van toepassing is op de CD&V. In de Vlaamse media laat een Servais Verherstraeten eerst nog uitschijnen dat hij zo snel mogelijk een stemming in de Kamer over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde voorstaat, een dag later gaat Yves Leterme met de Franstaligen «overleg plegen» over de zaak, en nog een dag later laat Hugo Vandenberghe in het RTBf-programma Mise au Point uitschijnen dat de partij een nieuw belangenconflict wenst.

Het kan natuurlijk één groot misverstand zijn dat Hugo Vandenberghe deze middag een nieuw Franstalig belangenconflict vroeg om een stemming in de Kamer opnieuw enkele maanden te kunnen uitstellen, maar dat is dan wel een misverstand waar heel de Franstalige politieke kaste, journalisten inbegrepen, is ingetrapt. De krant Le Soir schrijft bijvoorbeeld dat «il n'a pas demandé expressis verbis le vote d'une nouvelle motion en conflit d'intérêts mais il a rappelé très clairement que l'accord politique au sein du groupe Octopus avait été conclu dans le cadre d'un scénario qui voulait que les partis francophones enclenchent la cascade de conflit d'intérêts à leur disposition.» Blijkbaar ging de CD&V ervan uit dat ze een afspraak met de Franstalige partijen hadden om de belangenconflicten aan mekaar te blijven rijgen. Interessante vraag: was de N-VA van die afspraak op de hoogte? Hoe dit rijmt met de beruchte «vijf minuten politiek moed» en «onverwijld» zijn twee andere vragen, om nog niet te vragen naar de mening van zo'n 800.000 Vlaamse kiezers over deze gang van zaken…

Nog iemand die lelijk in het misverstand van Hugo Vandenberghe getrapt is, is Isabelle Durant van Ecolo. Zij begrijpt niet waarom de Franstaligen al een nieuwe belangenconflict zouden moeten inroepen, aangezien ze toch een afspraak met de Vlamingen hebben dat er niets gebeurt vóór 15 juli. Zij drukt het daarbij plastisch uit: «Pourquoi ouvrir son parapluie quand il ne pleut pas ?». Ze bevestigt hiermee in ieder geval mijn analyse van gisteren dat de Franstaligen er op dit ogenblik geen enkel belang meer bij hebben een nieuw belangenconflict in te roepen om het hachje van Yves Leterme, zijn CD&V en zijn federale regering te redden. Meer zelfs, elk belangenconflict dat ze nu kunnen opsparen voor later zou wel eens goud waard kunnen zijn, en kan een splitsing misschien zelfs over de volgende federale verkiezingen tillen. (Of die dan ongrondwettelijk zouden zijn of niet is daarbij hun probleem niet, wel dat van de Vlaamse partijen.)

Tot slot vermelden we nog iemand die een rake analyse maakte in Mise au Point, Bruno Tobback, die vaststelde dat de Franstalige partijen er meesterlijk in geslaagd waren de CD&V in een moeilijke hoek te drijven, zeker wat hun relatie met kartelpartner N-VA betreft. Als de Franstalige partijen slim zijn en willen, kunnen ze die spanning zelfs nog verder opdrijven door alsnog een motie voor een belangenconflict in te dienen, maar dan in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, met net genoeg onthoudingen zodat CD&V de beslissende stem zou moeten leveren.

Wat de jongste dagen geleerd hebben is dat er een hemelsbreed verschil bestaat tussen de strategische en tactische capaciteiten van de Franstalige en de Vlaamse partijen. Aan Franstalige zijde is men ertoe in staat om over de grenzen van drie verschillend samengestelde regeringen en opposities heen een lange-termijnstrategie uit te werken en in de praktijk om te zetten, om de gemeenschappelijke Franstalige belangen te verdedigen. Aan Vlaamse zijde geldt echter een «ieder voor zich»-mentaliteit waarbij men bereid is desnoods zelfs moeder en kinderen tegelijkertijd te verkopen voor een bord linzensoep om de dag van morgen te kunnen halen. Kan men bij het aanschouwen van dit alles de Franstaligen dan ongelijk geven wanneer zij spotten met dit Vlaamse zootje ongeregeld en er gebruik van maken om hun belangen maximaal te beschermen?

B-H-V: Herhaalt de Geschiedenis Zich?

Sat, 26 Apr 2008 05:17:05 -0500

Na de beslissing van de voorzitters van de Franstalige partijen om geen nieuw belangenconflict meer in te roepen, lijkt het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde in een stroomversnelling beland te zijn. Maar wie heeft er het grootste belang bij een uitstel van de stemming in de Kamer?

Maandenlang was men er aan «Vlaamse» zijde eigenlijk redelijk gerust in: de Franstaligen zouden een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zo lang mogelijk tegenhouden door een nieuw belangenconflict in te roepen telkens wanneer de termijn van het vorige zou aflopen. Op die manier zou een stemming in de Kamer met meer dan een jaar uitgesteld kunnen worden, voldoende tijd om tot een onderhandelde oplossing te komen. Aan die hoop kwam deze week echter abrupt een einde toen de voorzitters van de Franstalige partijen beslisten geen nieuw belangenconflict in te roepen, waardoor het splitsingsvoorstel op 8 mei al in de Kamer zou gestemd kunnen worden. Een ferme streep door de rekening van de «Vlamingen».

Wie zijn de Vlamingen tussen aanhalingstekens die belang hebben bij een zo lang mogelijk uitstel van een stemming in de Kamer over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde? In de eerste plaats CD&V en Eerste Minister Yves Leterme, die door deze zet van de Franstaligen gedwongen worden op korte termijn te kiezen tussen het kartel met de N-VA of de federale regering en het Belgische staatsbelang. Dit is een keuze die ze graag zo lang mogelijk uitgesteld hadden, ook al zegt CD&V-fractieleider Servais Verherstraeten dat een uitstel sine die voor hem niet kan. Ook bij de Open Vld zijn ze niet happig op een stemming, maar hun fractieleider Bart Tommelein verklaarde onmiddellijk dat ze hun wagentje aan dat van de CD&V zouden koppelen. Uit die hoek hoeft de CD&V dus geen hulp te verwachten, integendeel zelfs. En tot slot is er nog het heir «Noord-Belgen», dat in november luid (en met enige voldoening) verkondigde dat door de stemming in de commissie een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde nu verder weg dan ooit was, en dat vandaag ongelijk krijgt over de hele lijn. Wees er zeker van dat ze de komende dagen klaar zullen staan met hun analyses en commentaren die moeten aantonen waarom de Vlamingen er alle belang bij hebben op 8 mei de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde niet te stemmen.

Maar welk belang hebben de Franstaligen erbij om zo snel al een stemming over de splitsing uit te lokken? Het valt op dat de Franstalige tactiek van vandaag enkele gelijkenissen vertoond met de tactiek die gevolgd werd vlak voor de beruchte stemming op 7 november. Eerst waren er de vertragingsmanoeuvres, om die op een onverwacht ogenblik plotsklaps stop te zetten en het vertragingsinitiatief aan de Vlamingen, en dan in het bijzonder de CD&V, over te laten. In oktober ontlokte het de beruchte woorden «Miserie, miserie» van Pieter de Crem, die later door Gerolf Annemans zelfs Pieter de Rem zou genoemd worden. De rol die Pieter de Crem toen had, ligt vandaag voor Yves Leterme en in zekere zin ook Kamervoorzitter Herman van Rompuy weggelegd. Die laatste zal overigens de komende dagen een moeilijke keuze moeten maken tussen zijn rancune tegenover Yves Leterme (stemming laten doorgaan) enerzijds en zijn loyaliteit aan België (stemming uit- of afstellen) anderzijds. De vraag blijft echter waarom de Franstaligen precies nu het geweer van schouder veranderen.

Waarschijnlijk zijn de Franstaligen tot het inzicht gekomen dat er geen politieke winst meer te halen valt uit een nieuw belangenconflict, net zoals er in de herfst van verleden jaar op een bepaald ogenblik geen winst meer te halen viel uit een verderzetting van hun gefilibuster. Net zoals toen heeft de CD&V vandaag een veel groter belang bij een uitstel van een stemming over de splitsing dan de Franstaligen, en dan is het voor hen ook veel voordeliger om diezelfde CD&V zélf de kastanjes uit het communautaire vuur te laten halen. Volgend citaat uit het bericht van La Libre Belgique illustreert dit prima, maar over de correctheid ervan durf ik me niet uit te spreken:

Ce samedi, Yves Leterme rencontrera les présidents de trois partis francophones de la majorité (MR, PS, cdH) avec pour objectif de faire diminuer le voltage de la ligne à haute tension BHV. Yves Leterme, qui «a pris acte» de la décision des quatre partis francophones (ajoutez Ecolo aux trois précités) de ne pas activer de nouvelle procédure en «conflit d'intérêt», aimerait les faire revenir sur cette décision.

Betekent de «aimerait» alleen maar dat La Libre Belgique meent dat het in het voordeel van Yves Leterme is dat de Franstaligen op hun beslissing terugkomen, of heeft de krant reden om aan te nemen dat Yves Leterme later vandaag de Franstaligen zelf zal proberen te overtuigen om terug te komen op hun beslissing? Als dat geen kwakkel van de krant is, zou een openhartig gesprek tussen N-VA en CD&V op het karteloverleg komende maandag toch wel zeer op zijn plaats zijn.

Persagentschap Belga Noemt Wilders Extreemrechts

Thu, 24 Apr 2008 15:31:52 -0500

We ontvingen volgende email:

Bericht doorgestuurd door het agenschap Belga:

DEN HAAG 24/04 (ANP) = De extreemrechtse PVV van voorman Geert Wilders
had donderdagavond een spoeddebat willen houden over een feest van de
Anarchistische Groep Amsterdam onder het motto 'Dood aan de koningin'.
Tweede Kamerlid Hero Brinkman vindt dat de anarchisten met dit
benefietfeest "echt te ver gaan". Hij kreeg in de Kamer echter geen enkele
steun voor een spoeddebat.
De Amsterdamse anarchisten organiseren het feest dinsdag 29 april, aan
de vooravond van Koninginnedag. Op de uitnodiging staat een afbeelding
waarop de koningin geblinddoekt is en aan een strop bungelt.

Bericht gestuurd aan het agentschap ANP:

Verzonden: donderdag 24 april 2008 20:51
Aan: RES Nieuwsdienst
Onderwerp: Fwd: PVV wil, vergeefs, spoeddebat over feest tegen de koningin

Geachte,

Betreft : artikel ANP 24-04-2008

In ondervermeld artikel van 24 april gebruikt de redacteur van het artikel het bijvoeglijk naamwoord 'extreemrechtse' bij het zelfstandig naamwoord PVV. Dit bijvoeglijk naamwoord is bijzonder subjectief en emotioneel van inhoud. Het gebruik ervan is hoogst omstreden, en verre van objectief en rationeel. Dat hoort niet voor een persbureau, dat tracht objectieve informatie te verstrekken. Ofwel is dit een onbewuste, spijtige vergissing. Gelieve in dat geval in de toekomst bijzondere aandacht te willen besteden om dergelijke vergissingen te vermijden. Ofwel is dit een bewuste daad vanwege een journalist. In dat geval heeft de persoon in kwestie de grens tussen journalistiek en politiek overschreden, en persoonlijke standpunten verkocht onder het mom van objectieve voorlichting. Dat laatste is niet aanvaardbaar vanwege een persbureau.

Antwoord gestuurd door het agentschap ANP:

Van: "RES Nieuwsdienst" Nieuwsdienst@anp.nl
Datum: 24 april 2008 21:01:19 GMT+02:00
Onderwerp: RE: PVV wil, vergeefs, spoeddebat over feest tegen de koningin

In onze versie van het bericht staat het woord ‘extreemrechtse’ niet. Ik weet niet waar u het bericht vandaan heeft, maar vermoedelijk heeft een afnemer dit woord toegevoegd.

Met vriendelijke groet,

Henk Suurmond

mr. Henk Suurmond
ANP – Dutch National Press Agency (www.anp.nl)
Editor Central Desk
Phone:
+31 70 4141415
e-mail: henk.suurmond@anp.nl

België «Anders»

Sun, 20 Apr 2008 13:41:38 -0500

Enkele ondernemers, onder leiding van Rudy Aernoudt, kanten zich tegen te veel regionalisering en springen in de bres voor België, dat zij «anders» bestuurd zouden willen zien. Hun beginselverklaring ademt echter zoveel koekendozennationalisme en naïef belgicisme uit, dat je begint te vermoeden dat de auteurs zich ferm hebben moeten tegenhouden om niet de helft van de woorden met een hoofdletter te schrijven. Intellectueel stelt het echter niet veel voor, en kan het zeker niet tippen aan wat de denkgroep In de Warande op papier zette, ook al is het net tegen deze groep dat België Anders zich wil afzetten.

Het begint al met de eerste zin: «België is een schitterend land met een enorm potentieel». En van dik hout zaag je planken. Zijn Vlaanderen en Wallonië dan twee achterlijke regio's zonder potentieel als ze niet aan mekaar vastgeklonken blijven? Dat is natuurlijk wat je verondersteld wordt te concluderen wanneer je de tekst doorleest, maar echt overtuigend is het allemaal toch niet.

Neem nu het taalbeleid, waar België Anders een kemel van jewelste schiet. België zou een unicum in de wereld zijn omdat het drie officiële talen heeft, naast de naar schatting tweehonderd andere talen die er gesproken worden. Akkoord, landen als Finland (Fins-Zweeds), Canada (Engels-Frans) en Ierland (Engels-Iers) zitten misschien net een categorie lager, maar moeten we echt geloven dat deze lui nog nooit zijn gaan skiën in het officieel viertalige Zwitserland? Of nog nooit gehoord hebben van Zuid-Afrika (elf officiële talen), of India (21 officiële talen, en verder zo'n vierhonderd lokale inheems talen)? Als België al een unicum in de wereld zou zijn, dan alleen maar omdat alleen in België de combinatie Nederlands-Frans-Duits kent, al even uniek als de Belgische vlag dus, maar wie een beetje verder kan kijken dan de schaduw van de eigen driekleurige kerktoren zal opmerken dat België op wereldbasis misschien nog eerder aan de bescheiden kant zit qua officiële meertaligheid. En dat precies de Belgische drietaligheid de oorzaak zou zijn van het economische, wetenschappelijke en culturele succes van België kan dus sterk betwijfeld worden.

Wat dat economische succes betreft, aanhalen dat Wallonië honderd jaar geleden de tweede rijkste regio ter wereld was, is niet bepaald van die aard dat ik onder de indruk raak van het Belgische discours van deze heren. De vraag is immers waarom Wallonië vandaag in een economisch moeras zit, en haar politici nog steeds niet echt de wil schijnen te bezitten om Wallonië uit dat moeras te trekken. Wanneer België Anders vervolgens een contrast wil scheppen met een «soms provincialistische houding», is het duidelijk dat zij hun pijlen onder meer op het Vlaams-nationalisme richten. Hoe die verwerpelijke provincialistische houding gekoppeld kan worden aan de lage werkloosheidsgraad in Vlaanderen is niet meteen duidelijk, en ook de prima PISA-resultaten van het Vlaamse onderwijs scholen contrasteren sterk met de beleden Belgische diversiteit als bron van economische en culturele rijkdom.

België Anders wijst overigens een terugkeer naar het Belgique à papa af, maar de maatregelen die de denkgroep voorstelt baden toch in een sterk Belgique à papa-sfeertje. «Meertaligheid moet de norm worden en volkomen tweetaligheid moet worden nagestreefd en vergemakkelijkt.» Als het dat maar is. Het zou in ieder geval het voordeel hebben dat de faciliteiten afgeschaft zouden kunnen worden, maar iets zegt me dat dat wel niet de bedoeling zal geweest zijn. Integendeel zelfs, de onvermijdelijke federale kieskring duikt immers ook op in hun rijtje maatregelen. En de oproep dat de media meer «nuttige» initiatieven zouden moeten nemen om de taalgroepen dichter bij mekaar te brengen bezorgt me alleen maar koude rillingen. Gewoon de waarheid brengen en de bevolking correct informeren past blijkbaar niet in het Belgische plaatje. Terzijde gezegd, zo gek is die analyse nog niet, maar het zegt veel over de democratische ingesteldheid van dit clubje Belgen.

In een begeleidend interview in De Standaard laat Nicolas Saverys zich trouwens eens goed gaan, maar door de emotionaliteit –op rationaliteit kunnen belgicisten nu eenmaal niet meer spelen– kwam er blijkbaar alleen maar onzin uit zijn mond. Over Brussel-Halle-Vilvoorde: «Het kan toch niet dat wij het goed functioneren van dit land laten afhangen van het al dan niet splitsen van een kiesarrondissement.» Een oproep aan de Franstaligen om hun belangenconflict terug te trekken? De Open Vld zal in ieder geval niet op België Anders moeten rekenen om van een federale kieskring een breekpunt te maken bij de komende (aan de gang zijnde?) onderhandelingen over de staatshervorming. En over het globale perspectief: «Bekijk eens België vanuit een Chinees oogpunt. We zijn een stad, meer niet. Gaan we de haven van Sjanghai ook opsplitsen in gehuchten?» Goed gezien natuurlijk, maar vanuit China bekeken is Luxemburg zelfs nog geen gehucht, maar in het beste geval een steegje aan de rand van het Belgische dorp – annexeren die boel dan maar? Of houdt die man hier een pleidooi om de haven van Antwerpen te fusioneren met die van Rotterdam? Het zou zo gek nog niet zijn, maar een terugkeer naar een verenigd Koninkrijk der Nederlanden, wat zou Nicolas Saverys daarvan gedacht hebben? Jammer dat de journalist hier geen «nuttig initiatief» nam.

Weet je wat ik denk? Dat dit vooral een sollicitatie was voor enkele driekleurige lintjes later dit jaar, een gelegenheid om aan koning Albert II te laten weten dat er in dit land toch nog échte Belgen bestaan die er niet vies van zijn lakei te spelen en graag een paar euro's zouden willen spenderen –voor het goede doel– om zich een echt wapenschild te laten maken. De stijl van hun pamflet is in ieder geval amper te onderscheiden van die van een koninklijke 21 juli-toespraak. Misschien kan sire zelfs hier en daar een zinnetje lenen dit jaar.

Peiling Le Soir/RTBf: Winst Lijst Dedecker, Verlies voor Vlaams Kartel

Sun, 13 Apr 2008 14:02:33 -0500

Donderdag publiceerden Le Soir en de RTBf de resultaten van een nieuwe opiniepeiling, met voor het eerst sedert de verkiezingen van verleden jaar weer een Vlaams luik. Aan Vlaamse zijde vallen de vooruitgang van Lijst Dedecker en de achteruitgang van het Vlaams Kartel op, aan Franstalige zijde de vooruitgang voor cdH en Ecolo en de achteruitgang van MR en de PS.

Tegenover de federale verkiezingen van juni verleden jaar meet deze peiling aan Vlaamse zijde slechts twee significante verschuivingen: een vooruitgang voor Lijst Dedecker en een achteruitgang voor CD&V/N-VA. Waar het eerste resultaat volledig in overeenstemming is met de twee andere peilers, is de achteruitgang voor het Vlaams Kartel nieuw. Voor het kartel is dit het slechtste resultaat in een peiling sedert bijna twee jaar. Eén mogelijke verklaring is natuurlijk dat dit het eerste effect is van het aantreden van de regering-Leterme I –de laatste peilingen van de twee andere peilers zijn nog van vóór Pasen–, maar deze nieuwe trend zal dan wel bevestigd moeten worden in latere peilingen.

Voor de nummers twee en drie in het Vlaamse partijpolitieke landschap meten Le Soir en de RTBf nagenoeg geen verandering op. Het Vlaams Belang haalt exact dezelfde score als bij de laatste verkiezingen, terwijl de Open Vld een licht verlies lijdt. Daarmee zit deze peiler veel dichter bij de laatste peiling van La Libre Belgique dan die van De Standaard/VRT.

Voor sp.a-SPIRIT tenslotte valt er geen verrassing te noteren in deze peiling: een klein, niet-significant verlies tegenover de desastreuze verkiezingsuitslag van juni 2007. Het is duidelijk dat het linkse kartel nog niet uit haar electorale dal geraakt is.

Voor Lijst Dedecker bevestigt deze peiling wat de twee andere peilers al langer vertellen: de lijst staat op winst, maar raakt voorlopig nog niet over de psychologische grens van tien procent. De partij wordt wel duidelijk een maatje groter dan de concurrent aan de andere zijde van het politieke spectrum, Groen!, dat nog steeds niet helemaal veilig uit de buurt van de kiesdrempel is geraakt.

Aan Franstalige zijde wijken de resultaten van deze peiling weinig af van die van de andere peilers, maar er is wel beweging tegenover de vorige peiling van Le Soir/RTBf. Ecolo gaat krachtig achteruit, maar blijft toch ruim boven haar resultaat van de vorige verkiezingen. De resultaten van de laatste maanden lijken aan te tonen dat de partij over een hoogtepunt is gegaan, en zich nu stabiliseert op een kleine winst tegenover juni 2007. MR doet een pas achteruit, terwijl cdH een pas vooruit neemt. De MR zit duidelijk een dalende trend, terwijl de cdH de laatste maanden de wind in de zeilen heeft. De PS stabiliseert zich op een klein verlies, terwijl het Front National aan een kleine remonte begonnen is, en opnieuw boven de kiesdrempel uitkomt.

Bijlagen: Alle Vlaamse en Franstalige peilingen sedert 2006 (PDF)

Vlaanderen = Israël, Wallonië = Palestina

Sat, 12 Apr 2008 17:52:08 -0500

Culturele miljoenensubsidies van Wallonië en Brussel voor Palestijnse kunstenaars leiden tot Frans-Joodse sympathie voor Vlaanderen

Wallonië en Brussel halen dit jaar hun culturele banden met de Palestijnse gebieden aan. In de hallen van Schaarbeek wordt daartoe in oktober een groot cultureel festival gehouden onder de naam Masarat, en in maart was er al een voorsmaakje van te zien in het Waals-Brusselse culturele centrum in Parijs. Volgens de weblog Philosémitisme waren er op de Parijse tentoonstelling alvast affiches te zien die opriepen tot een boycot van Israëlische producten.

Op de website van Masarat vernemen we dat de Palestijnen in Jordanië "Belgen" worden genoemd. En de parallel tussen Wallonië en de "bezette gebieden" wordt duidelijk gemaakt aan de hand van dit kaartje op de website.

Bemerk de schrijfwijze van "Gend", "Antwerpens", "Dixsmuide" en "Flaanderen". De Gazastrook valt uiteraard perfect te vergelijken met de Voerstreek.

Een Joodse organisatie in Frankrijk was zo in haar wiek geschoten over deze bij het haar getrokken artistieke geografie, dat ze er twee artikels aan wijdde op haar website. Menahem Macina schrijft over de kaart:

De belachelijke vergelijking tussen het Belgische gewest Wallonië en het huidige deel van wat bestemd is om ooit de Palestijnse staat te worden, gaat verder dan het correct of incorrect zijn. Het gaat hier wel degelijk om een identificatiefenomeen, in de geest van de gevleugdelde woorden van Kennedy in Berlijn, "Ich bin ein Berliner".

Maar bovenop dit Palestijnenminnende aspect van de denkoefening (wat nu eenmaal in de mode is) kan men zich verbazen over het impliciete misprijzen van de analogie: de Vlamingen worden geïdentificeerd met de Israïli's, volgens de vooroordelen die quasi universeel ingebed zitten in de politiek correcte geesten van onze tijdgenoten, en worden beschouwd als agressieve en arrogante bezetters.

De Apotheose van Claus

Wed, 26 Mar 2008 07:55:22 -0600

Zij die in de oorlog aan de verliezende kant stonden, ook kinderen, hadden het nadien moeilijk. Maar dat kon een prikkel zijn om er hard tegenaan te gaan en het ver te brengen. Naast Hitlerjunge André Leysen was Hugo Claus (°1929), destijds lid van de Nationaal-Socialistische Jeugd Vlaanderen, allicht de succesvolste onder de prille “zwarten”.

De zelfgekozen dood van Claus was in De Morgen aanleiding tot diverse debatten, ondermeer over de reputatie van miskend genie die deze bourgeois-bohémien lange tijd gecultiveerd zou hebben. Een vranke vrijdenker in het benepen katholieke Vlaanderen, die moet logischerwijze toch miskend of zelfs vervolgd zijn, niet? Het blijkt echter dat hij in het bestaansonzekere schrijverswereldje juist een bevoorrechte positie innam. Zijn eerste roman De Metsiers (1951) zat meteen bij een prestigieuze uitgeverij en kreeg veel aandacht, meestal lovende, zelfs in “het reactionaire katholieke weekblad ’t Pallieterke”. Misschien omdat dit toen het blad was van de repressieslachtoffers en daarom deze lotgenoot met een gunstig vooroordeel bejegende? Het ordewoord schijnt echter te luiden dat dat aspect van Claus’ vormingsjaren schroomvallig ontweken moet worden: de meeste rouwberichten reppen met geen woord over zijn NSJV-verleden.

De geschiedschrijving zal alleszins minder aandacht besteden aan zijn jeugd dan aan zijn levenseinde. “Groots”, zo noemde prof. Etienne Vermeersch de soevereine wijze waarop de schrijver de dood omhelsd had. Hij stierf zoals hij geleefd had, want zijn euthanasie bevestigde hem in de rol van heraut van de culturele revolutie die het brave Vlaanderen onherkenbaar veranderd heeft; en die volgens Vermeersch praktisch zonder voorgaande is, eender waar of wanneer.

Van een zelfgekozen dood kan je binnen zekere perken ook het tijdstip kiezen, en daarin heeft Claus zich een meester van het historische gebaar getoond. Zijn laatste paar dagen mocht Claus de aanblik genieten van mediabijdragen alom over zijn magnum opus, Het verdriet van België, dat net 25 jaar eerder uitgekomen was. Mogelijks is de datum van 19 maart hem wel door oud-jezuïet Vermeersch ingefluisterd, want dat is de feestdag van Sint-Jozef, patroon van “de goede dood”. Maar wat de timing van zijn euthanasie echt symbolische lading gaf, is dat zij samenviel met de laatste dag van het premierschap van Guy Verhofstadt.

Toen de afscheidnemende premier recent gevraagd werd naar de belangrijkste verwezenlijkingen van zijn paarse regime, noemde hij als eerste de doorbraak in de ethische kwesties. Zijn records in budgettair wanbeheer en in communautair gepruts waren gewoon deel van immer fluctuerende Belgische verschijnselen, het vrijgeven van euthanasie vormde daarentegen een eenmalige radicale breuk met duizendjarige zekerheden. Bovendien benam praktisch gelijktijdig een Franse kankerpatiënte zich het leven na een gerechtelijk vonnis dat haar expliciet de euthanasie ontzegde. In Frankrijk wordt nu honderduit verwezen naar het Belgische alternatief en naar het precedent-Claus. Ook in Nederland, waar net een parlementsdebat plaatsvindt over de verruiming van de euthanasiewetgeving, is de commotie rond Claus groot nieuws. Zwarte Hugo schrijft geschiedenis.

Vandaar de triomfantelijke toon in Verhofstadts eerbetoon aan de schrijver. Voortaan laat de mens zich zijn leven niet meer dicteren, noch door de Kerk noch door de natuur. Waar zwangerschapsafbreking of homo-adoptie nog inzet zijn van twist over het recht om voor de betrokken kinderen te beslissen, niet louter “zelf”-beschikking dus, is het geval van de euthanasie veel zuiverder: daar beslist men alleen over het eigen leven. Het ziet ernaar uit dat de vrije dood een paarse verworvenheid is die men in de afzienbare tijd niet meer ernstig in vraag gaat stellen. De Vlaamse christendemocraten hebben al verklaard dat ze, terug in de regering, de ethische kwesties niet aan de orde willen stellen. Zelfs de islam, die op andere vlakken de klok terug wil draaien, zal hier geen strijdpunt van maken. Voor onze en volgende generaties wordt het “anders gaan sterven”.

Het is een echt paarse ontwikkeling, die de liberale zorg voor de individuele vrijheid combineert met de socialistische bekommernis om de verplichte solidariteit. Ik neem aan dat we geen opzet moeten vermoeden achter het feit dat de liberalisering net plaatsvindt nu de sociale zekerheid door de vergrijzing onbetaalbaar begint te worden. We kosten aan de ziekteverzekering méér tijdens ons laatste levensjaar dan tijdens de hele rest van ons leven, dus voor het systeem is het wel meegenomen als terminaal zieken zich een jaar besparen.

Toch moeten we erop letten, geen valse voorstelling te geven van de redenen voor euthanasie. De betrokkenen verklaren dit vooral als een kwestie van zelfrespect. Zij willen hun nabestaanden niet tot last zijn, niet de erfenis erdoor jagen voor nutteloos geworden medische bemoeienissen, niet afhankelijk zijn van betuttelende verpleging, niet in de herinnering voortleven als een dement wezen dat buiten de menselijke communicatie stond. Zelfrespect staat hier tegenover de bevoogdende goedheid, die zij als ongewenste dwang afwijzen. Ondanks het zeer reële gevaar voor misbruiken (die de liberalen meteen in een wet willen gieten) heeft de liberalisering van euthanasie een breed maatschappelijk draagvlak. Op dit punt is er geen kloof tussen burger en politiek, zo geëvolueerd zijn de Vlamingen inmiddels.

Toen Friedrich Nietzsche God had dood verklaard, voegde hij daar een lof op de “vrije dood” aan toe. Zelf kon hij de daad niet bij het woord voegen, want de geestelijke aftakeling overviel hem zodat hij nog elf jaar als een lege huls de dood moest afwachten. Claus takelde langzamer af en was nog in de gelegenheid om in een helder moment voor de ingreep te tekenen. Het gaf hem als papenvreter het ultieme genoegen van kardinaal Danneels uitgedaagd te hebben tot een bedekte vermelding in zijn preek, uitgerekend met Pasen. Humanisten vieren de verrijzenis van Claus: in één klap getransformeerd van demente bejaarde tot paars rolmodel. Door zijn ultieme daad van zelfbeschikking belichaamt hij voorgoed de postchristelijke mens, ontvoogd van God en gebod.

Martha Nussbaum over de Islam

Tue, 25 Mar 2008 01:22:06 -0600

Wie het academisch wereldje niet kent, komt gemakkelijk onder de indruk van titels, posities en onderscheidingen. In de exacte wetenschappen is dat doorgaans terecht, het succes of de mislukking van je theorie is daar objectief testbaar, je kan er moeilijk appelen voor citroenen verkopen. In de humane wetenschappen daarentegen is erkenning en promotie in grote mate afhankelijk van je ideologische conformiteit met politiek dominante opvattingen. Vraag maar na bij de afgedankte prof. Frank Thevissen.

Wie eens op zijn eigen vakgebied erkenning verworven heeft, wordt bovendien gaandeweg ook als een autoriteit behandeld op andere terreinen. Ik kan niet oordelen over de verdiensten van de Indiase Nobelprijswinnaar Amartya Sen als econoom, maar ik ben wel bevoegd om te zeggen dat hij er mijlen ver naast zit met zijn publicaties over de islam, bv. het verhaal dat de islam in India verwelkomd werd als een egalitair alternatief voor de lagere kasten. De islam is uitdrukkelijk anti-egalitair, de meeste bekeringen vonden plaats onder druk of dwang, en zij betroffen vooral de ambachtelijke middenkasten en de krijgerskaste, terwijl ze minimaal waren onder de laagste kasten, door de moslims als “onrein” misprezen. Toch worden Sen’s bedenksels op dat vlak als gezagsargument geciteerd, ook door mensen van wie je gezien hun academische status zou aannemen dat ze in staat zijn om zelfstandig te denken en de klinkklare onjuistheid in te zien van de islamgeschiedenis volgens Sen (die eigenlijk teruggaat op M.N. Roy, stichter van de Indiase Communistische Partij). Evenals de oorzaken van zijn krampachtige pogingen om de islam wit te wassen.

Prof. Sen (°1933) is afkomstig uit Dhaka, waaruit zijn familie in 1947 moest vluchten toen het de hoofdstad van Oost-Pakistan werd. Ongelovigen waren ongewenst in de nieuwe islamitische staat, die zich uit India losgemaakt had omdat de moslims niet als minderheid in een multiculturele samenleving wilden wonen. Nogal wat mensen die onder de knoet van de islam geleefd hebben (bv. Palestijns christen Edward Said) of erdoor op de vlucht gejaagd zijn, putten zich uit in islamvleierij. Als geboren hindoe is Sen een pleitbezorger van de islam tegen de hindoes in het Indiase religieus conflict, een standpunt dat men in India vreemd genoeg “secularisme” noemt, het equivalent van het Europese “multiculturalisme”. De gevluchte Oost-Bengaalse hindoes vormen in West-Bengalen de harde kern van de Marxistisch-Communistische Partij, nog immer trouw aan Stalin en Mao en fel “secularistisch”. Dat is de ultieme dhimmitude: de feitelijke gedwongen onderdanigheid van dhimmi’s (ongelovigen die als derderangsburgers “getolereerd” worden) tegenover de islam die psychologisch verinwendigd wordt tot een oprechte verheerlijking. Islampropagandisten gebruiken cynisch het “getuigenis” van deze dhimmi’s als bewijs bij uitstek dat alle islamkritiek wel kwaadwillig moet zijn en dat de islam het onschuldige slachtoffer is van “vooroordelen” en “haat”.

De befaamde Amerikaanse rechtsfilosofe Martha Nussbaum (°1947, geboren Craven, liberaal joods door bekering na huwelijk) heeft lang intensief samengewerkt met Amartya Sen. Op haar eigen vakgebied zal zij haar lauweren wel verdiend hebben, maar zodra zij het woord neemt over de religieuze conflicten die het nieuws beheersen, blijkt zij te fungeren als gedachteloze luidspreker van haar Indiase bron. Zoals de Syrisch-Duitse prof. Bassam Tibi in 1992 al schreef, is de religieuze situatie in India, met een assertieve moslimminderheid die naast andere voorrechten haar eigen rechtssysteem door de “seculiere” staat heeft doen erkennen, in toenemende mate een model voor het Westen.

Op 14 maart vond in de promotiezaal van de KU Leuven een conferentie plaats over “Religion in Public Spaces”, starring prof. Martha Nussbaum. In het publiek merkten we een aantal bekende politici van CD&V en Groen! Een oud-minister vertelde ons tijdens de pauze dat de islam voor de vrouw in Arabië een grote vooruitgang betekende. Tja, professoren zijn niet de enigen die als kerstekinderen sprookjes slikken.

De plaats van de religie in het openbare domein is inderdaad een thema met meer dan louter academisch belang. Omdat ik Nussbaum’s werk over het hindoe-moslim-conflict al kende, deelde ik het enthousiasme van de organisatoren niet, maar ik was aangenaam verrast toen ik haar in levenden lijve aan het woord hoorde. En zag, want ze is een indrukwekkende verschijning, waardig en messcherp. Haar verhaal over de status van religie in de VS was geestig en verhelderend. Had ze het daar maar bij gelaten.

In de zitting over het specifieke geval van de islam vertelde de Iraans-Nederlandse jurist prof. Afshin Ellian over het probleem van de islamitische doctrine inzake de verhouding met de ongelovigen. Hij legde uit wat het kalifaat is (het islamrijk dat idealiter de hele wereld moet omvatten) en de dhimma, het charter dat de onderwerping van en vervolgens de voorwaardelijke “tolerantie” jegens joden, christenen en zoroastriërs regelt. Het publiek begreep waarschijnlijk niet goed het sluitstuk van zijn verhaal, namelijk een kleine inleiding tot de deconstructie van de koran door de kring rond Christoph Luxenberg, die de tekstuele basis van de islam volkomen onderuit haalt. Die is uiteindelijk gevaarlijker voor de islam dan Salman Rushdie’s De Duivelsverzen of Geert Wilders’ koranfilm Fitna. Maar alleszins heeft niemand in die doorluchtige promotiezaal geprotesteerd. Ziedaar een pluszijde van het ontzag voor academische titels: als Wilders hetzelfde relaas gedaan had, dan was die uiteenzetting als “islamofoob” verketterd, maar hoogleraar Ellian kreeg beleefd applaus. Van hem zullen sommige toehoorders de minder sprookjesachtige feiten wél aangenomen hebben.

Wie zijn analyse echter straal negeerde, was Martha Nussbaum, hoewel ze haar commentaar begon met het compliment dat ze er veel van geleerd had. Dan stak ze van wal met haar overzichtje van de rol van de islam in het subcontinent, waarover ze zich als deskundig voorstelde. En dat was nog erger dan ik verwacht had, zin op zin de ene giller na de andere. Ze sloeg werkelijke geen enkele smoes over uit het “secularistisch” witwasdiscours over de islam. Zo zou het smeulende hindoe-moslim-conflict het gevolg zijn van de splitsing van India in 1947, die het werk was van de Britse politiek van “verdeel en heers”. In werkelijkheid waren de Britten tégen de splitsing maar bezweken ze voor de gewelddadige moslimdruk. Bovendien kan een conflict dat in 636 met een Arabische invasie over zee begon, gevolgd door de bezetting van Sindh in 712 en nog een hele reeks ongeprovoceerde mosliminvasies tot en met de Afghaanse in 1761, moeilijk zijn oorzaak vinden in 1947, zou het niet?

De “hindoe-rechterzijde”, die volgens Nussbaum aan het hele probleem schuld heeft, is in de jaren 1906-26 ontstaan als reactie op eenzijdig moslimgeweld. Het hindoegeweld in de rellen in Gujarat in begin 2002, voor “secularisten” dé centrale gebeurtenis uit de Indiase gecshiedenis, was een reactie op een vloed van moslimgeweld, rechtstreeks de aanslag op een treinwagon met hindoe-pelgrims (58 levend verbrand), breder de reeks moslimbomaanslagen eind 2001, ondermeer op de parlementsgebouwen in Srinagar en Delhi. En in ieder geval is alle hindoegeweld bij elkaar nog totale borrelnootjes in vergelijking met het moslimgeweld tegen hindoes, bv. in Oost-Pakistan/Bangladesj in 1971, een blinde vlek in Nussbaum’s wereldbeeld. Het hindoeïsme heeft zijn kwalijke kanten, maar onverdraagzaam is het nooit geweest. Men vergelijke bv. het opgejaagde leven van islamdissident Baha’ullah, stichter van de fel vervolgde baha’i-sekte, met de vredige loopbaan van de Boeddha, de hindoedissident die op zijn tachtigste rustig in bed stierf.

Toch bestond het Nussbaum te bewerend dat het de islam was die in de 16de eeuw de religieuze tolerantie in India importeerde in de figuur van Mogolkeizer Akbar. In werkelijkheid voerde Akbar welverdiend de titel ghazi, d.i. een djihaadstrijder die met eigen hand ongelovigen gedood heeft. Uit politieke berekening begon hij na verloop van tijd wel een beleid van tolerantie, een verademing na eeuwen van meedogenloos islambewind onder het Delhi-sultanaat (1206-1525), omdat hij met de steun van hindoes zijn moslimrivalen eronder kon houden en zijn rijk economisch doen opbloeien. Zijn hofkronieken geven de indruk van een religieuze verzoening, zelfs fusie in zijn privé-mengreligie, maar in de provincies veranderde er weinig. Akbar speelt in de Indiase geschiedherschrijving dezelfde rol als “de magnifieke religieuze tolerantie in Al-Andaloes”, namelijk van een stichtende fabel die welbeschouwd te mooi is om waar te zijn.

Bij die enkele voorbeelden moet ik het hier laten. Het zal weinig helpen om zulke sprookjes tegen te spreken, en voor je academische of politieke loopbaan is het beter om ze wél te geloven. Voorlopig toch.

Tenslotte nog een weetje voor wie islamkritiek wil afdoen als “vooroordeel” en “racisme”. Afshin Ellian is in de islam opgegroeid en als bruine haakneuzige Levantijn gelijkt hij vermoedelijk goed op Mohammed; Martha Nussbaum daarentegen bewondert de islam van op een fraaie campus in de VS en is zelf een prachtig exemplaar van de Edelgermaan.

Represailles: Niet Louter Hoon, Maar Broodroof

Mon, 24 Mar 2008 07:53:17 -0600

Nadat Chris Michel, gastheer van de "Gravensteengroep" in de Standaard van 6 maart ("Agree to disagree") schreef dat vele mensen die het eens zijn met het Gravensteenmanifest niet openlijk durven meedoen uit schrik voor represailles, durfde Walter Zinzen (de man die ook al in dS van 4-9-2007 een zinzende interpretatie gaf aan het BHV-arrest die ik eerder al weerlegd heb) in de Standaard van 10 maart te beweren dat daar niets van waar is, met het argument dat het juist mensen zijn die afwijken van de Vlaams-nationale standpunten die hoon en smaad ten deel krijgen en niet gelezen worden. Mocht het toch waar zijn zou hij zeker steun verlenen.

Zinzen bewijst hiermee dat hij ofwel blind is of te kwader trouw. Het gaat er immers niet om of mensen kritiek krijgen voor de standpunten die ze innemen: natuurlijk is er openlijk kritiek op diegenen die de pleiten voor annexatie van een deel van Vlaanderen bij Brussel of wijzigingen van de taalgrens ten nadele van Vlaanderen. Zou Zinzen veel vriendelijker zijn voor uitspraken van Vlaamse irredentisten die "verloren gebieden" ten zuiden van de taalgrens zouden willen terugwinnen ? Maar hebt U al op grote schaal hoon en smaad gehoord voor de verdedigers van het status-quo, het op dit ogenblik geldende "unionistisch federalisme" ? En bovendien gaat het voor de flaminganten om veel erger dan hoon en smaad: het gaat om broodroof, mijnheer Zinzen. Dat U de vermelding van represailles door Chris Michel weglacht bewijst dat die broodroof blijkbaar niet geldt voor mensen van uw mening.

Die broodroof schuwt de publiciteit; ze is veel gevaarlijker dan publieke hoon en smaad. En de dreiging ermee is ook veel effectiever, want op publieke beledigingen kan je nog antwoorden, tegen al dan niet gecamoufleerde dreiging met broodroof sta je grotendeels machteloos. En één enkele persoon bij wijze van voorbeeld broodroven weerhoudt er honderd anderen van om zich te outen. Dit betekent ook dat de bekende gevallen het topje van de ijsberg zijn. Elke flamingante lezer weet wel waar het over gaat en kent voorbeelden uit zijn omgeving.

In een groot deel van het bedrijfsleven wordt alvast niet gelachen met flamingante uitingen. Herman de Bode moest op 7 december 2005 ontslag nemen als managing partner van McKinsey omdat hij het Manifest van de Denkgroep in de Warande had ondertekend, dit onder druk van Belgische bedrijven en misschien ook overheden die dreigden geen beroep meer te doen op McKinsey. Van UCB (Georges Jacobs) is dit geweten, van andere bedrijven genre Solvay, Fortis, Delhaize zijn er minstens aanwijzingen, en ze hebben de aan hun adres in Trends geuite beschuldiging alvast nooit tegengesproken. Morele en andere steun van Walter Zinzen heeft de Bode alvast nooit gekregen. Dit soort druk is helemaal niet zeldzaam. Vele andere personen werkzaam in het bedrijfsleven durfden het Warandemanifest niet te tekenen. Bedrijven die mijn cliënten zijn als advocaat werden ook al benaderd uit dezelfde kringen met de boodschap dat het toch niet hoorde om bij zo'n flamingante advocaat als Storme te gaan.

In de culturele wereld is het nog een stuk erger. The Strangers zijn totaal geboycot geworden door de officiële en andere circuits omdat ze op 24 november 1992 op een congres van het Vlaams Blok waren opgetreden. Pas nadat de groep al 4 jaar ontbonden was zijn ze posthuum nog eens mogen optreden voor het bal van de Antwerpse burgemeester in 2006. Andere zangers en musici die ooit op een VB-manifestatie zijn opgetreden zijn ook systematisch geboycot. Maar een VB-optreden is zelfs niet nodig: Soetkin Collier mocht niet mee met haar groep Urban Trad gaan zingen op het Eurosongfestival 2003 in Letland omdat de Staatsveiligheid niet alleen een fout dossier over haar had opgesteld maar dit ook nog goed getimed naar de Franstalige media lekte. Behalve deelname aan enkele betogingen - een grondwettelijk rehct toch, niet ? - bevatte het zelfs geen verwijt aan haarzelf maar enkel killing by association: verenigingen waar ze in haar jeugd lid was van geweest en activiteiten van familieleden. Sippenhaft, weet U wel. Als zelfs de wetgever dat tot norm maakt, dan moet men van de media blijkbaar niet beter verwachten. Roemroof was haar deel. Steun gekregen van Zinzen ?

In de media zijn te kritische flamingante journalisten vaak op een zijspoor gezet. Waarom zou Roger van Houtte anders uit de redactie Binnenland van de GVA geweerd zijn ? (Zie "Bank achteruit voor GVA-journalist Roger van Houtte") Om nog te zwijgen van de tussenkomst van Verhofstadt via Prodi bij Bolkestein om Derk-Jan Eppink te doen zwijgen of te ontslaan. En ik ben benieuwd welke kansen Chris Michel nog gaat krijgen in de media nu hij de omertà doorbroken heeft.

In de academische wereld is het iets beter, maar toch. In universitaire benoemingscommissies worden kandidaten omwille van hun "flamingante" of "rechtse" politieke overtuiging niet voorgedragen; voor elke keer dat dit uit een vermelding in een verslag blijkt zullen er minstens 10 andere keren zijn waar men zo voorzichtig is dat niet op papier te zetten. Wie al benoemd is riskeert vervroegd op pensioen te worden gestuurd of anderszins op een zijspoor te worden gezet, zoals aan de Artevelde Hogeschool in Gent. Op wetenschappelijke congressen worden conservatieve academici die uitgenodigd waren om een lezing te geven, plotseling "gedisiniviteerd" onder politieke druk. Dr. Koenraad Elst bv. (Zie dit voorwoord). Steun gekregen van Zinzen ?

En dan hebben we het nog niet over diegenen die ooit de euvele moed hebben gehad lid te worden van het VB of in dienst van die partij te gaan. Zij worden overal buitengegooid en gestraft met een vorm van burgerlijke dood, waaruit ze pas kunnen herrijzen indien ze er niet alleen uitstappen maar ook nog eens stevig aan VB-bestrijding te doen.

Ging het maar om smaad en hoon alleen ....

Drie Maanden, Drie Jaren of Drie Eeuwen?

Mon, 24 Mar 2008 07:25:38 -0600

Yves Leterme zegt in een interview met Het Belang van Limburg dat hij zich op 15 juli niet wil laten gijzelen door de N-VA, nota bene nog vóór die laatste de kans kreeg zijn nieuwe regering te steunen, en de dag erop vertelt Didier Reynders dat, wat hem betreft, het best wel drie jaar kan duren voor er een akkoord is over een staatshervorming. Je zal deze dagen maar een N-VA-voorzitter zijn die net een bocht van 180 graden achter de rug heeft…

Het eerste schot voor de N-VA-boeg kwam op zaterdag, nog voor de N-VA de kans had gekregen de nieuwe regering-Leterme I te steunen. In het interview met Het Belang van Limburg laat Yves Leterme zich ontvallen dat hij zich niet wil laten gijzelen door de N-VA:

Wij laten ons niet gijzelen. Ik vind het spijtig dat soms te sterk de nadruk wordt gelegd op symbolen. Ik ga voor rationaliteit. Daarom zeg ik in alle duidelijkheid: als de N-VA in juli om de verkeerde redenen vindt dat de staatshervorming niet genoeg is, dan nemen wij onze verantwoordelijkheid op.

N-VA was men natuurlijk niet bepaald in een opperbest humeur na lezing van dit interview: dan maakt men een bocht van 180 graden en kondigt men aan de regering-Leterme I toch maar te steunen, en krijgt men vervolgens het etiket van gijzelnemer, fetisjist, irrationele en onverantwoordelijke opgeplakt nog vóór men op het stemknopje heeft kunnen drukken. Van je kartelpartner moet je het hebben…

Wat was trouwens de échte boodschap van Yves Leterme in dat interview? Dat de CD&V er nog niet aan denkt in juli al uit de federale regering te stappen. Het zal wel aan mij liggen, maar telkens een CVP'er, pardon, CD&V'er het heeft over «verantwoordelijkheid opnemen», krijg ik de kriebels. De N-VA was voor de CD&V nuttig om uit de oppositie te geraken, zowel regionaal als federaal, maar dreigt door haar gedrag –irrationeel en onverantwoordelijk dus– een obstakel te worden om aan te macht te blijven. Yves Leterme bereidt vandaag al voor waarom hij in juli de N-VA aan de deur zal zetten, het laatste restje van zijn belofte aan zijn 800.000 kiezers zal laten varen en toch maar in de federale regering zal blijven, staatshervorming of geen staatshervorming. Hij wil tenslotte toch ook Eerste Minister van àlle Belgen zijn. Een beetje onvrede bij de CD&V-basis zal hem trouwens van dat plan niet afhouden – de suggestie alleen al dat de basis iets te zeggen zou hebben bij de CD&V is ronduit hilarisch, of zijn we die fameuze reflectiegroep soms al vergeten?

Maar eens de N-VA het stemknopje ingedrukt en terug losgelaten had, kwam het tweede schot voor de boeg, dit keer vanuit het Zuiden, namelijk van Didier Reynders. Er is volgens hem nu tijd genoeg om over een staatshervorming te praten, en hij ziet geen reden om daar niet de volle drie jaar voor uit te trekken. Daarmee geeft hij zichzelf meteen twee jaar extra de tijd, want nog niet zo lang geleden kon hij nog leven met een staatshervorming die pas in werking zou treden na de regionale verkiezingen van 2009. Maar het belangrijkste is misschien wel dat Didier Reynders blijkbaar het interview van Yves Leterme gelezen en begrepen heeft, en hiermee een signaal uitzendt dat de boodschap aangekomen is: van Didier Reynders hoef je dus niet te verwachten dat hij deze zomer of volgend voorjaar de federale regering al zou opblazen.

En het vijfde wiel aan de wagen, de PS dan? De krant Le Soir merkt aan het einde van haar bericht over de uitspraak van Didier Reynders fijntjes op dat ook Elio di Rupo begin maart al verklaarde zich niet te willen laten vastpinnen op de datum van 15 juli. Bart de Wever kan dus klagen wat hij wil, maar in het openbaar hebben de Franstaligen er nooit enige twijfel over laten bestaan dat zij niet staan te springen om tegen de zomer al een staatshervorming goed te keuren. Dat Didier Reynders drie maanden te kort vindt, zou dus niet als een verrassing mogen komen, en als straks blijkt dat ook drie jaar een beetje te kort was, hoeft dat ook geen verrassing te zijn. Wat de Franstaligen betreft mag de palaver gerust drie eeuwen duren, als er ondertussen maar niets verandert aan de gigantische geldstromen in onder meer de Sociale Zekerheid. Alleen de N-VA schijnt nog in iets anders te willen geloven.

Bij de Eedaflegging Van Leterme ½

Fri, 21 Mar 2008 08:55:56 -0600

Gisteren legde de regering-Leterme I, oneerbiedig ook wel de regering-Leterme ½ genoemd, de eed af. «Iedereen» schijnt het erover eens te zijn dat deze regering hoogstwaarschijnlijk geen lang leven beschoren zal zijn, behalve Elio di Rupo dan. Wie zal gelijk krijgen?

Laat ik maar meteen beginnen met een bekentenis: wat de carrièreplanning van Bart Somers betreft zat ik er dus mijlenver naast, want ik zag hem al zijn kans grijpen om federaal minister te worden. In zijn plaats komt echter, na «Staatssecretaris Q», nu «Minister Q», met in zijn portefeuille, hou je klaar, niet minder dan Economie, Innovatie, Administratieve Vereenvoudiging, ICT en Telecommunicatie. Wat vereenvoudiging betreft is er dus wel degelijk nog een heleboel werk aan de winkel.

Over de carrièreplanning van Guy Verhofstadt ben ik voorlopig nog niet in het ongelijk gesteld, maar ik heb er toch nog steeds mijn twijfels over of Guy Verhofstadt werkelijk niets meer zou ambiëren dan het lijsttrekkerschap van de Open Vld bij de volgende Europese verkiezingen. Die plaats heeft hij immers vandaag al, en daarom een «sabbatjaar» vragen en een boek schrijven om die plaats op te eisen, dat lijkt mij meer dan een beetje overdreven. Was ik Karel de Gucht, zou ik er niet bepaald gerust in zijn. Het zou trouwens niet de eerste keer zijn dat Karel de Gucht zich de Europese commissiekaas vantussen de boterham moet laten pakken omwille van een koehandel die boven zijn hoofd afgesloten werd. Ofwel pikt Guy Verhofstadt gewoon zijn postje in, zeker als die meer dan louter een titel zou blijken te zijn, ofwel krijgt hij een andere Europese functie, waardoor het voor de andere federale regeringspartijen volkomen onaanvaardbaar zou worden dat een tweede Noord-Belgische liberaal een Europese functie zou mogen bekleden.

Burgermanifesten en verkiezingsprogramma's

Maar over naar het eigenlijk onderwerp van dit artikel: Yves Leterme. Verkozen op 10 juni met 800.000 voorkeurstemmen, heeft hij dus twee formatiepogingen en een regering-Verhofstadt III nodig gehad om uiteindelijk te komen tot wat sommigen een regering-Leterme ½ durven noemen omdat deze regering noch een uitgewerkt sociaal-economisch regeerakkoord bezit, noch een stevige staatshervorming, noch een hechte coalitie die er echt tegenaan wil gaan. Zelf benadrukken hij en de CD&V dat zij bij elke stap woord hebben gehouden, maar wie zich nog het verkiezingsprogramma van verleden jaar herinnert (geen prijs voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en geen regeringsdeelname zonder stevige staatshervorming vooraf), kan niet anders dan vaststellen dat dat bezwaarlijk de waarheid genoemd kan worden. Verleden week stemde de CD&V in de Senaat ermee in naar een onderhandelde oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde te streven (overigens met de medewerking van kartelpartner N-VA) – lees: men is bereid een prijs te betalen voor de splitsing, want anders is er geen reden om te onderhandelen, en van een stevige staatshervorming is er voorlopig nog geen sprake. Of toch, maar dan wel één die diametraal tegenover de verkiezingsbeloftes dreigt te zullen staan, met een federale kieskring, samenvallende kieskringen, en wie weet, misschien zelfs een paritaire senaat?

Yves Leterme is daarmee goed op weg het spoor van zijn tegenhanger Guy Verhofstadt te volgen. In de jaren negentig schreef die laatste nog Burgermanifesten die dropen van het Vlaamse zelfstandigheidsstreven, het referendum wilden invoeren en de Senaat afschaffen. Van referenda is allang geen sprake meer, zeker niet als die over Europese grondwetten en dies meer zouden kunnen gaan, de Senaat wou Guy Verhofstadt omvormen tot een paritaire ontmoetingsplaats tussen de gemeenschappen, en het Vlaamse zelfstandigheidsstreven werd ingeruild voor een pleidooi voor een federale kieskring. Waarschijnlijk bakt men het in Vlaanderen alleen nog bij Groen! nog Belgischer, groupuscules als de BUB en de BSP niet te na gesproken.

Laten we immers niet vergeten dat Yves Leterme in de Franstalige media geen problemen maakt van een uitbreiding van het Brusselse Gewest, een standpunt van hem dat in de Vlaamse media angstvallig stilgehouden wordt. Cui interest? De Belgische partij uiteraard, die hierin één van de vele tekenen ziet dat met Yves Leterme nog wel te leven zal vallen. En daarom past het niet dat het Vlaamse publiek vandaag al te weten zou komen welke toegevingen Yves Leterme morgen misschien wel bereid zal zijn te doen, om de gemoederen niet op te jagen. En dat geldt zeker voor de achterban van de N-VA, die ondanks alles best zolang mogelijk aan boord van het kartel gehouden moet worden omwille van de stabiliteit en niet in het minst de schijn van een meerderheid ook in de Vlaamse taalgroep. De manier waarop er door Bart de Wever nieuwe feiten werden gevonden –dat Pasen dit jaar op een zondag valt was er ongetwijfeld ook één van– om een onthouding om te buigen in een goedkeuring van de regering-Leterme ½ sprak boekdelen.

Pappen en nathouden

Het is een vaststelling waar zelfs de grootste fan van België niet meer rond kan: het Belgische federale niveau functioneert vandaag niet meer. Na meer dan negen maanden onderhandelen is er nog steeds geen regeerakkoord mogelijk, terwijl het geen twijfel leidt dat met eenzelfde verkiezingsuitslag zowel aan Vlaamse als aan Franstalige zijde er geen noemenswaardige problemen zouden geweest zijn om twee nieuwe regionale regeringen te vormen. Dat bovendien de burger amper merkt dat er negen maanden lang geen federale regering is geweest, is niet van die aard om het humeur van de Belgische partij te verbeteren; zelfs een CERD-rapport kan daar niet aan verhelpen. Het enige wat vandaag nog schijnt te werken, is de strategie van het pappen en nathouden: de boel van maand tot maand, kwartaal tot kwartaal en jaar tot jaar aan de gang houden, en hopen dat het tij ooit weer keert.

Het valt immers op hoe België vandaag op een bedrijf lijkt dat op de rand van het failliet balanceert. Veel kansen op overleven wil niemand het nog geven, maar van kwartaal tot kwartaal wordt er telkens weer een nieuwe smoes gevonden om de boeken voorlopig toch nog maar niet dicht te moeten doen. Aan het einde van het 2007Q4 was het de koopkracht en de kerstperiode, aan het einde van 2008Q1 het vertrek van Guy Verhofstadt en Pasen, en aan het einde van 2008Q2 zal men wel weer een andere smoes uitvinden. De zomervakantie of de nationale feestdag, want wie wil er nu vlak voor 21 juli en in volle zomer een communautaire verkiezingsslag in gang trekken? En tegen dan kan men, als het even meezit, misschien wel een economische recessie inroepen om aan geen staatshervorming te moeten beginnen, hoewel een pientere toeschouwer misschien wel zou durven opmerken dat een economische achteruitgang net bij uitstek een argument voor een staatshervorming is. Wat het dan aan het einde van 2008Q3 zal worden, zien we dan wel.

Derde vis of vette fase?

Ondertussen lijkt de vette vis van de N-VA meer en meer op de derde fase van weleer. Eerst was er een regering die geen regering was, vandaag een regering met een regeerakkoord dat geen regeerakkoord is, en morgen een staatshervorming die geen staatshervorming is, waarbij de grootste bijdrage van de N-VA er wel lijkt uit te bestaan alweer een nieuwe reden te vinden waarom ze ook deze keer –met één onthouding dankzij het ondertussen al beruchte strootje en verder ongetwijfeld ook met de dood in het hart– het uitstel waarvan ze weet dat het uiteindelijk een afstel zal worden toch maar goedkeurt. Omdat ze de CD&V op een cruciaal moment toch niet kan verzwakken. Omdat ze toch niet zoals het Vlaams Belang zomaar aan de kant kan gaan staan. De Volksunie werd het uiteindelijk toch te veel, moest zich uit de federale regering terugtrekken en leed vervolgens een zware electorale nederlaag die ze nooit te boven zou komen. Zal de N-VA haar vette vis beter kunnen verwerken?

2008, 2009, of toch maar 2011?

Het zou dus niet de eerste keer zijn dat België een Vlaams-nationalistische partij fijnmaalt, eerst in de raderen van de macht, daarna in de erosie van de marginale oppositie met als ultieme pletwals een kiesdrempel. Maar wat er uiteindelijk met de N-VA zal gebeuren is zo belangrijk niet, wel waar Leterme ½ of I aan het einde van de rit zal uitkomen. En dat zou wel eens heel ver kunnen zijn: 2011 bijvoorbeeld. Karel de Gucht merkte het gisteren nog op: «Ik heb Leterme verschillende keren horen zeggen dat hij nooit in een regering zou stappen zonder communautair akkoord. Als hij vandaag zegt dat hij eruit stapt zonder zo'n akkoord, ben ik niet onder de indruk.» Niemand zal zin hebben in nieuwe verkiezingen deze herfst, wanneer er in het voorjaar van volgend jaar regionale en Europese verkiezingen gehouden zullen worden. En wie zal er in 2009 ook federaal naar de kiezer willen trekken, met het risico na de verkiezingen niet alleen regionaal maar ook federaal uit de boot te vallen? De Open Vld misschien? Of de CD&V? Om over PS en MR nog maar te zwijgen?

Ik zie daarom niet in waarom de vijf regeringspartijen er vóór 2011 al de brui aan zouden willen geven, wanneer ze vrijwel allemaal alleen maar met lege handen naar de kiezer kunnen trekken. Reken er trouwens maar op dat ook de Belgische partij zo'n vervroegde federale verkiezingen zal proberen te voorkomen, onder meer met het oog op het Belgische EU-voorzitterschap in de tweede helft van 2010. Dat voorzitterschap vergt voorbereiding, en een nieuwe lange regeringsvorming, deze keer dan nog verweven met enkele regionale regeringsvormingen die de zaken alleen maar ingewikkelder kunnen maken, zal men kunnen missen als kiespijn. Om over het prestige nog maar te zwijgen: zal Yves Leterme de glans die zo'n EU-voorzitterschap met zich mee zal brengen willen opgeven voor enkele verkiezingsbeloftes uit 2007? Wanneer men in 2007 geen regering durft te vormen uit angst voor 2009, waarom zou men dan in 2008 en 2009 geen regering kunnen bijeenhouden in de hoop op Europese glitter en glans in 2010? Er zijn er die al voor veel minder hun ziel verkocht hebben, en wie weet, tegen 2011 pleit misschien ook een Yves Leterme wel voor een federale kieskring!

Het CERD-rapport en de Vlaamse Wooncode

Tue, 18 Mar 2008 15:56:16 -0600

Verleden week brak er een kleine rel uit over een rapport van de CERD (Comité tegen Rassendiscriminatie van de Verenigde Naties) waarin de Vlaamse Wooncode onder vuur genomen werd. De rol die de Liga voor Mensenrechten daarbij gespeeld heeft is op z'n minst merkwaardig te noemen.

Laten we het maar zeggen zoals het is: de Liga voor Mensenrechten heeft op een achterbakse manier verklikkertje gespeeld via de Franstalige tegenhanger La Ligue des droits de l'Homme. Het eigenlijke bezwaar van de Liga voor Mensenrechten tegen de Wooncode heeft betrekking op asielzoekers en immigranten, maar de vereniging maakt zonder scrupules gebruik van de communautaire kant van de zaak om uit rancune de Vlaamse Regering onnodig in een slecht daglicht te stellen. Was de Liga voor Mensenrechten echt bekommerd geweest om de communautaire aspecten in België en de gevolgen daarvan voor de mensenrechten, dan had zij immers even goed het gebrek aan tweetaligheid in de Brusselse OCMW-ziekenhuizen kunnen aankaarten, of de problematiek rond de MUG-dienst in Halle-Vilvoorde, maar daar pleegde de Liga schuldig verzuim. Een Franstalige inwijkeling die geen door Vlaanderen betaald dak boven het hoofd krijgt omdat hij het beneden zijn waardigheid vindt Nederlands te moeten leren is voor de Liga blijkbaar een veel ergere zaak dan een Vlaams lijk in Halle omdat een Franstalige dokter of verpleger nu eenmaal geen Nederlands wou leren.

Want laten we de zaken even omkeren. Kan iemand het zich voorstellen dat een Vlaming die geen gebenedijd woord Frans zou spreken aan de andere zijde van de taalgrens een sociale woning zou kunnen bekomen? En a fortiori als die dan nog uitdrukkelijk zou weigeren Frans te leren? Het Waalse Gewest heeft daar zelfs geen Waalse wooncode voor nodig: dat zaakje regelt zichzelf wel, en geen haan die daar naar kraait.

Maar stel dat La Ligue des droits de l'Homme in een onbewaakt ogenblik ook die bedenking zou maken, kan iemand zich dan voorstellen dat die Ligue het in haar hoofd zou halen daarover een rapport af te scheiden? En die dan vervolgens door zou spelen naar haar Vlaamse tegenhanger in verband met een bezoekje van de CERD? Men moet al van een goed jaar zijn om zoiets te willen geloven. Voor Franstaligen is het voor anderstaligen immers niet meer dan een mensenrecht verplicht te worden Frans te leren, liefst nog op eigen kosten ook, terwijl het voor Franstaligen uiteraard het hoogste mensenrecht is zich te kunnen onttrekken aan elke verplichting om een andere taal te leren, ook al vestigt men zich pardoes in het midden van de Mongoolse steppe. Het is al bijna een krenking van de mensenrechten van de Belgische Franstaligen dat zij het land moeten delen met een volkje dat te lomp en te boers is om te snappen dat verfransing voor hen alleen maar een zegening zou zijn – dat dat niet opdook in het CERD-rapport is bijna een wonder te noemen, maar misschien heeft La Ligue des droits de l'Homme dat wel achtergehouden voor een volgend rapport.

Laten we trouwens de situatie eens overplaatsen naar een ander land. Ik neem aan dat Duitsers die zich in Spanje vestigen ook Spaans moeten leren als ze daar aan een sociale woning willen geraken, maar zou de Duitse tegenhanger van de Liga voor Mensenrechten het ooit in haar hoofd halen daarover haar beklag te doen bij de CERD? De Duitse liga zou waarschijnlijk nog niet eens snappen wat het probleem zou zijn. En dat ze bij de CERD niet eens de bedenking gemaakt hebben waarom het Vlaams Gewest überhaupt zo'n bepaling in zijn Wooncode heeft opgenomen, spreekt ook al boekdelen. Enige contextstudie was duidelijk niet nodig. En opnieuw: in je eigen geboortedorp verfranst worden is naar CERD-normen misschien wel niet meer dan een mensenrecht, en dus geen probleem.

Er staat in het CERD-rapport trouwens nog één en ander dat de moeite waard is (nou ja). Zo wordt België ook op de vingers getikt en streng aangemaand om zo snel mogelijk wetten aan te nemen om racistische partijen en organisaties, en dan in het bijzonder het Vlaams Belang, te verbieden. Wie had gedacht dat de CERD misschien een beetje kritisch zou zijn over het schijnproces dat tegen het Vlaams Blok werd gevoerd komt zwaar bedrogen uit, maar anderzijds hoeft dat eigenlijk niet te verwonderen als de CERD (al dan niet via-via) de mosterd haalt bij organizaties als, inderdaad, de Liga voor Mensenrechten, één van de burgerlijke partijen in dat schijnproces.

En ook het Minderhedenverdrag komt aan bod in het rapport, uiteraard, met de wens dat België dit verdrag zou snel mogelijk zou ratificeren. Tot slot vindt de CERD dat er in België te weinig anti-racismeprocessen gevoerd worden, en stelt daarom onder meer voor dat er meer informatiecampagnes gevoerd zouden worden rond de wetgeving hierover. Blijkbaar heeft de CERD weet van meer racisme dan nu al door het gerecht behandeld wordt, want iets anders durf ik daar echt niet achter zoeken.

Het is niet moeilijk te concluderen dat de Franstaligen met dit CERD-rapport alweer een slag thuis halen op de internationale scène, maar anderzijds moet het toch ook toegelaten zijn enkele kritische vragen te stellen rond de werkethiek van de CERD-inspecteurs. Men zou toch mogen verwachten dat zulke inspecteurs, die zichzelf ongetwijfeld heel gewichtig zullen voelen –en waarschijnlijk ook niet slecht betaald worden–, zich een beetje willen inzetten in de lokale context. Zeker als men hun arrogante toontje leest waarmee zij aanbevelingen en wensen aanbrengen. Wanneer men er dan bijvoorbeeld in slaagt één enkele concrete paragraaf te lichten uit de wooncode van één van de gewesten, kan het toch niet anders dan merkwaardig genoemd worden dat de opmerking daarrond zo duidelijk blijk geeft van een gebrek aan zelfs nog maar een begin van een studie van de context waarin die wooncode is opgesteld. Of hoe de CERD-inspecteurs zich toch wel heel gemakkelijk laten ontmaskeren als ordinaire afschrijvers van andermans teksten. Nog goed dat hun rapport geen schools huiswerk was, of er zou wat gezwaaid hebben…