De ministerraad heeft op 8 juli een “Handvest van het Staatsburgerschap” goedgekeurd. Dat Handvest, zo meldde Knack gisteren, is bedoeld “om zowel de Belgische burgers als zij die hier verblijven op hun rechten en plichten te wijzen.” Het document heeft strikt juridisch geen wettelijke draagwijdte, maar het zal, zo schreef De Tijd (eveneens gisteren), na het zomerreces “ruim worden verspreid.” Het Handvest moet o.a. asielzoekers en andere nieuwkomers leren “hoe onze samenleving in elkaar steekt.”

Het document zal eveneens in het onderwijs gebruikt worden als een soort samenvatting van de staatsburgerlijke plichten. Het is vermoedelijk de bedoeling dat het straks ook in de eindtermen van het onderwijs terecht komt. Het document past immers in de indoctrinatiestrategie van het Belgische regime dat erop uit is om alle niet door de staat gecontroleerde meningen uit te roeien.

Vrhfstdt waardig

Het Handvest bevat twaalf punten die neergepend werden door minister van Maatschappelijke Integratie Christian Dupont (PS) en een door hem gepatroneerde “Commissie voor Interculturele Dialoog.” Het werkstuk is een politieke draak die Voldemort Vrhfstdt (ik begrijp nu pas waarom de VLD destijds campagne voerde door de klinkers uit zijn naam weg te laten: het gaat immers om “hij-die-niet-genoemd-mag-worden”) waardig is. Het is immers juist het tegenovergestelde van wat deze aartsleugenaar ooit in de Burgermanifesten schreef. Het Handvest van het Staatsburgerschap is het anti-Burgermanifest.

Het document is doordrongen van drie weerzinwekkende post-modernistische credo’s: politiek-correct multiculturalisme, socialistisch etatisme en moreel relativisme.

Laat ons de twaalf punten even samen doornemen. Het begint met drie propagandistische leugens. België is helemaal geen democratie (zoals punt 1 stelt), maar een sociaal-corporatistisch regime waarin de democratische meerderheidsregel uitdrukkelijk niet geldt. België is evenmin een open samenleving (punt 2) noch een pluralistisch land waar “filosofische en politieke minderheden worden beschermd” (punt 3). De grootste politieke partij van het land werd immers door een regeringsinstelling van rechtbank tot rechtbank gesleurd totdat het regime uiteindelijk een Gentse franskiljon vond die vonniste dat al wie, op gelijk welke manier, met deze partij samenwerkt een crimineel is. Waarna de kroonprins van dit “open” en “pluralistische” land zijn toekomstige onderdanen vanuit Rood-China kond deed dat zelfs al wie niet met de gewraakte partij samenwerkt maar toch twijfelt aan het nut van het land “met hem te maken zal krijgen.”

Emancipatie

Na de leugens, de bevelen van het regime. Het is de plicht van de staatsburgers om te “vechten tegen racisme, vreemdelingenhaat, antisemitisme en alle vormen van discriminatie” (punt 4). Hier wordt niet bedoeld dat we de grootste racisten van het land, het FDF, moeten bevechten, noch vreemdelingen die vinden dat alle niet-moslims (het weze christenen of joden) honden zijn, maar wel de autochtonen die zich thuis thuis willen blijven voelen.

In punt 5 wordt gezegd dat in de “Belgische democratie” het recht op euthanasie, “zwangerschapsonderbreking” (bedoeld wordt: zwangerschapsafbreking) en het homo-huwelijk geldt. Punt 6 benadrukt dat de staatsburgers de plicht hebben om “elkaars individuele vrijheden” (met inbegrip van de hierboven genoemde) te aanvaarden. Punt 7 stelt dat de burgers vrijheid van mening, vergadering en vereniging hebben, maar wel verplicht zijn om “er op de beste manier gebruik van te maken.” De angel zit uiteraard in die laatste toevoeging. Wie gaat bepalen of wij op een goede manier van onze vrijheden gebruik maken? Uiteraard het regime en zijn (al dan niet franskiljonse) rechters.

Punt 8 heeft het over het recht op onderwijs. Die moet echter de “emancipatie” dienen, en dit laatste is onmogelijk zonder “kritische geest.” Wie gaat bepalen wat dat is? Uiteraard ook het regime, want te kritisch zijn voor de monarchie of voor het land, zo leerden we reeds, is niet toegelaten.

Collectivisme

Punten 9 tot 12 bepalen uitdrukkelijk dat de staatsburgers het bestaande corporatistische systeem niet in vraag mogen stellen. “Onder de burgers moet sociale rechtvaardigheid en solidariteit heersen” (punt 9). Dit wil zeggen dat de Vlamingen de Walen moeten blijven betalen, en dat de staatsburgers evenmin het stelsel van Sociale Zekerheid in vraag mogen stellen. Punt 10 zegt dat de burgers “vertrouwen moeten hebben in de toekomst.” Dit wil zeggen dat de goede staatsburger, zelfs al ziet hij dat zijn politici hem naar de afgrond leiden, het verstand op nul en de blik op oneindig zet en “onverzuurd” de afgrond inspringt.

Punt 11 stelt dat de staatsburger actief moet deelnemen aan het openbare leven en het verenigingsleven, maar ook aan “het vakbondsleven.” Gedaan dus met Vrhfstdt’s vroegere eis dat we het recht moesten hebben “om uit de staat te treden.”

Punt 12 van het Handvest, tenslotte, deelt de staatsburger mee dat van hem niet alleen wordt verlangd dat hij de wetten naleeft, maar ook “dat iedereen op de hoogte blijft van het burgerleven, zichzelf erbij betrekt, ook op een kritische manier, en meer bepaald in groepsverbondenheid.” Eveneens moet hij erkennen “dat het algemeen belang de bovenhand haalt op de individuele belangen.” Wat dit “algemeen belang” is, is onduidelijk. Het is klaarblijkelijk niet de optelsom van alle individuele belangen, maar zal vermoedelijk door de regering worden bepaald.

Kortom, wat het regime van de staatsburgers verwacht is dat zij “vechten tegen vreemdelingenhaat,” euthanasie, abortus en holebihuwelijk aanvaarden, belastingen betalen omwille van de  “sociale rechtvaardigheid” en de “solidariteit;” vertrouwen hebben in de toekomst, deelnemen aan het vakbondsleven, en individualisme afzweren. De goede staatsburger legt zijn lot in de handen van de staat. Hitler en Stalin vonden dat ook, net zoals Voldemort Vrhfstdt.