Is de ontevredenheid van de Amerikaanse bevolking zo sterk dat de samenstelling van het Congres drastisch kan veranderen in november 2010? Hierdoor zou de absolute macht van de Democraten gebroken worden. Het cliché zegt: een jaar in politiek is een eeuwigheid. Dus niets is zeker, maar laat ons toch eens kijken. Hier zijn een aantal overwegingen.

De staatsschuld van het lopende jaar bedraagt nu al meer dan 1,4 triljoen dollar. Dat is ongeveer 10% van het Nationaal Product en vier maal meer dan wat George Bush verkwanselde. De Obama administratie plant om in de volgende 10 jaar nog eens 10 triljoen meer schulden te maken. Dat zijn cijfers die door de Obama administratie zelf worden voorop gesteld. Mocht hij opnieuw verkozen worden in 2012 dan zal hij tijdens zijn acht jaar presidentschap, volgens zijn eigen voorspellingen, meer schulden maken dan alle vorige presidenten te samen. De staat heeft twee mogelijkheden om voor die schulden te betalen: de dollar fel devalueren door het drukken van steeds meer papieren geld, en de belastingen drastisch verhogen. Belastingen, die nu reeds tot de hoogste van de wereld kunnen gerekend worden, zeker als je in door de Democraten gedomineerde staten woont, zoals New York en Californië, waar de combinatie van federale, staats- en stadstaksen de totale confiscatie tot 60% van je inkomen kan betekenen. Consumptiebelastingen zijn hier dan nog niet eens ingerekend! Bedrijven die gevestigd zijn in Democratische staten worden verplicht om bijna 50% van hun winsten af te geven aan de autoriteiten (39% federaal + 10% of meer voor de staat). Geen wonder dus dat bedrijven verhuizen naar staten waar de staat zelf geen belastingen op winsten oplegt, bijvoorbeeld Texas en Nevada. Het is ook logisch dat bedrijven hun productie en het gros van hun activiteiten verleggen naar andere landen. Of hoe hogere belastingen de directe oorzaak zijn van werkloosheid. Amerikaanse bedrijven laten zich overnemen door buitenlandse groepen, waarbij de hoofdzetel vertrekt uit de VS. Bijvoorbeeld: de belangrijkste VS bier-producent Anheuser-Busch werd overgenomen door het Belgische Inbev en realiseert hiermee een enorme besparing aan belastingen op winsten.

De basis van het verzet tegen deze fiscale situatie werd gelegd op het einde van het Bush tijdperk, op het moment dat Bush met het Democratische congres meer dan 400 miljard dollar schonk aan financiële instellingen, die zogezegd te groot waren om te falen. Het feit dat Bush nooit de tering naar de nering zette, en nooit een uitgavenwet met zijn veto tegenhield, had al veel kwaad bloed gezet bij zijn conservatieve supporters. Het cadeau van bijna 800 miljard dollar door Obama geschonken aan zijn politieke vrienden, onder meer de vakbonden van General Motors, tijdens de eerste weken van zijn presidentschap in het kader van een stimuluswet deed de pot overlopen. ‘Tea-parties’ werden en worden nog over het gehele land georganiseerd. Dit zijn protestoptochten en -vergaderingen tegen het maken van schulden en tegen de belastingverhogingen. De jongste maanden werd het verzet tegen de overname van de gezondheidszorg door de federale regering hier nog aan toegevoegd. Deze verzetsbeweging komt van de basis en is niet georganiseerd door de Republikeinen. Zowel conservatieve Democraten, Republikeinen als ongebonden personen nemen deel aan deze acties.

Volgende week dinsdag (3 november 2009) zijn er plaatselijke verkiezingen in praktische alle districten. Deze verkiezingen gaan bijna uitsluitend over lokale vraagstukken. Maar door omstandigheden zijn er enkele merkwaardige en belangrijke verkiezingen die een aanduiding kunnen geven hoe sterk de basisbeweging, en de oppositie tegen de politiek gevoerd door Obama en zijn Democratisch congres is. Bijvoorbeeld: verkiezing van een nieuwe gouverneur in de staten Virginia en New Jersey, en de verkiezing van een plaatsvervanger voor een Republikeins lid van het Huis van Afgevaardigden (federale kamer) in ruraal New York. Deze New York verkiezing is bijzonder interessant want we hebben hier drie kandidaten, net zoals voor de gouverneur van New Jersey.

De kaarten liggen het duidelijkst in NY, waar de Republikeinen een gevestigde waarde, Dede Scozzafava, voordragen. Het probleem is dat deze vrouw niet conservatief is maar in vele zaken nog socialistischer is dan haar Democratische tegenkandidaat. Zo heeft ze zich nog nooit verzet tegen belastingverhogingen en budgettekorten tijdens haar jaren als vertegenwoordigster in het parlement van de staat New York. Uit het niets heeft Doug Hoffman zich als onafhankelijke kandidaat gesteld met een duidelijk conservatief programma van belastingvermindering en het inperken van de uitgaven, zeg maar keihard snoeien. Hij kreeg dan ook de steun van conservatieve Republikeinen zoals Sarah Palin en anderen. Maar andere Republikeinse topfiguren, zoals Newt Gingrich, steunen de officiële Republikeinse kandidaat omdat ze menen dat in sommige districten de Republikeinse kandidaat moet kunnen socialistischer zijn om te worden verkozen. Gingrich stelt dat de keuze is: willen we ons goed voelen over onze zuivere conservatieve principes, of willen we aan de macht komen? Het probleem is dat 12 jaar geleden, toen de Republikeinen aan de macht kwamen, ze hun principes al na enkele jaren verloochenden en meehielpen aan het verder uitbouwen van de staatsmacht, en het geld bleven door deuren en vensters gooien. De Republikeinen zijn dus verdeeld. De uitslag van deze plaatselijke verkiezing zal een les zijn voor de Republikeinen welke richting ze moeten uitgaan in 2010: meer gematigde kandidaten of werkelijk principiële conservatieve kandidaten uitspelen.

De uitslag van de komende gouverneursverkiezingen is dan weer een teken hoe sterk de oppositie tegen de Democraten is gegroeid. Winnen de Republikeinen in deze uitgesproken Democratische staten, dan is het duidelijk dat de vloedgolf van protest krachtig is, en dan kan Obama zijn revolutie wel vergeten. Behouden de Democraten deze twee gouverneursposities, dan geloven de Democraten dat ze niets te vrezen hebben. De revolutionaire wetten (gedeeltelijke nationalisatie van de gezondheidszorg en CO2 taksen om het klimaat constant te houden) zullen dan ook vlot gestemd kunnen worden in het federale parlement.

Op dit moment zijn de Democraten in het federaal parlement echter verdeeld. Het bewijs hiervan wordt iedere dag geleverd: alhoewel ze de absolute meerderheid hebben in beide kamers en de president uit hun midden komt, zijn de Democraten tot nu toe niet in staat om ook maar iets fundamenteels te stemmen. Een belangrijk pak Democraten werd immers verkozen in conservatieve districten, en deze zijn bang, als ze meegaan met wat Obama voorstelt, niet opnieuw gekozen te worden volgend jaar. Deze groep wordt de Blue Dogs (Blauwe honden) genoemd. Dit is het gevolg van de Democratische strategie gedurende de jongste twee verkiezingen (2006 en 2008) om conservatieve kandidaten voor te dragen in conservatieve districten. Een strategie die resultaat opleverde: de Democraten hebben nu de absolute meerderheid. Maar nu zitten ze niet meer allemaal netjes op dezelfde lijn.

Recente plaatselijke verkiezingen hebben reeds een tipje van de sluier opgelicht: de conservatieven winnen. Zo werd bijvoorbeeld voor het eerst in de geschiedenis een Republikeinse meerderheid en burgemeester verkozen in Albuquerque, de belangrijkste stad van de staat New Mexico. De Gallup poll van enkele dagen geleden maakte duidelijk dat het aantal mensen die zich conservatief noemen aan het groeien is. Het aantal klokte af op 40%. Het aantal mensen die zich liberaal (socialistisch in de VS) noemen is slechts 20%. Er zijn dus ook 40% die zich onafhankelijk of gematigd noemen.

De uitslag van deze verkiezingen zal de richting van de Amerikaanse politiek bepalen.