Twee belangrijke gebeurtenissen van eind vorige week, elk met hun impact op leven en dood, houden de gemoederen onrustig in de VS. Eerst was er Fort Hood in Texas, de grootste VS legerbasis, waar een islamitische majoor dertien mede-soldaten doodschoot en er nog eens dertig verwondde terwijl hij Allah prees. En zaterdagnacht slaagde Pelosi er in om de nationalisatie van de gezondheidszorg nipt (220-215) te laten goedkeuren in een wet door het House (Federale Kamer).

Eerst Fort Hood. De President heeft nog geen mening over de oorzaak, en de establishmentpers meent dat de oorlogen in Irak en Afghanistan de reden zijn dat de man door het lint ging. Het woord ‘terrorisme’ wordt trouwens niet meer gebruikt door de Amerikaanse regering. Het wordt nu genoemd: ‘door de mens gemaakte rampen’, man-made disasters. De nationale veiligheidsdienst denkt dat het grootste gevaar ligt in mogelijke represailles tegen de Amerikaanse moslims. Aanvallen van christenen op moslims zijn nog nooit gebeurd in de VS. Het omgekeerde kan niet gezegd worden.

Het grootste deel van de bevolking weet wel beter: terrorisme, als strategie om de macht van de Islam uit te breiden, is de reden van de schietpartij. Maar wat de mensen nog kwader maakt is het niet-optreden, maanden voor de schietpartij, door de militaire overheid tegen de schutter, een dokter-psychiater. Zes maanden geleden werd hij overgeplaatst, na een negatieve job evaluatie. Maar hij kreeg op dat moment een bevordering van kapitein tot majoor. Hoe is dat mogelijk? Een dergelijke bevordering veronderstelt ook een serieus onderzoek naar zijn achtergrond. In dezelfde periode heeft hij kenbaar gemaakt dat hij het leger wilde verlaten, en hiervoor heeft hij een advocaat aangesproken. Maar zijn volledige studies werden betaald door het leger, en dus moest hij zijn contract uitdoen. Zijn devote islamitische overtuiging met zijn verlangen om de koran letterlijk te interpreteren, was gekend. Verschillende van zijn collegae hadden reeds zijn aanblijven in vraag gesteld. Wie hield zijn ontslag of zijn arrestatie tegen? Senator Lieberman, (Onafhankelijke uit Connecticut) start een onderzoek.

Maandag lekte uit dat de CIA wist van deze man en zijn pogingen om met Al Qaeda in contact te komen. Politieke correctheid in het leger, en de vrees om op, o zo gevoelige moslimteentjes te stappen, worden gezien als de redenen van het niet op tijd verwijderen van de majoor. Twee inzichten worden steeds duidelijker. Ten eerste, dat terrorisme in naam van de Islam zich niet beperkt tot ver afgelegen streken, maar wel degelijk hier in de VS probeert zo veel mogelijk schade te berokkenen. In minder dan een maand tijd werden onlangs twee netwerken van moslimterroristen opgerold. (Detroit, New York) Ten tweede, dat goede inburgering en een royaal inkomen niet verhinderen dat dergelijke moslims hun geloof in wrede daden omzetten.

Er is geen ander Westers land dan Amerika dat in de jongste jaren zo veel gedaan heeft voor moslims in de wereld, en daarbij steeds loyale moslims gevonden heeft om samen een betere maatschappij op te bouwen. Denken we maar aan Bosnië, Kosovo, Koeweit, Irak en Afghanistan. De grote uitdaging: hoe de kwaden, de strikt gelovigen, te identificeren en af te scheiden van de -- in onze ogen -- goeden, deze die ons niet de dood toewensen. President Bush heeft hiervoor speciale wetten gemaakt, zoals de Patriot Act, die toelaat om verdachten van nabij te volgen en hun communicaties af te luisteren. De Democraten vinden dit echter een aanslag op de vrijheid van de burger.

 

Van aanslag op de vrijheid van de burger gesproken. De stemming in de House voor de hervorming van de gezondheidszorg wordt door de Democraten als een overwinning voorgesteld. Ze hebben gelijk. Een hervorming in de richting van een nationalisatie (ziekteverzekering aangeboden door de staat en betaald met belastinggeld en bijdragen) heeft het nog nooit zo ver gebracht. Bemerk wel dat de Republikeinen niets in de pap te brokken hadden. De Democraten hebben in het House 40 stemmen in overschot. Toch was de stemming nipt: slechts twee stemmen meer dan de helft. Slechts één Republikein stemde voor. Aangezien de meerderheid van Democraten slechts de helft is van het aantal Blue Dogs (Conservatieve Democraten), hebben 39 van hen hun neen-stem moeten afkopen van Pelosi met beloften, die we slechts later zullen kennen. Een mogelijke belofte: wel voor de komende CO2 belasting te zullen stemmen? Dit deden ze om meer kans op herkiezing in november 2010. En omgekeerd, voor welk bord ‘linzensoep’ hebben de anderen hun ja-stem laten kopen door Pelosi? Wat heeft zij of Obama hen beloofd om zomaar hun herverkiezing te riskeren?

De Senaat moet nu nog onder elkaar hun voorstel tot wet goedkeuren, en dan moet deze senaatswet in overeenstemming worden gebracht met de door het House goedgekeurde wet. Vervolgens moet deze nieuwe gecombineerde wet opnieuw door de Senaat èn door het House worden goedgekeurd. Dan pas kan President Obama de wet ondertekenen. Inderdaad, nog een lange procedure, maar hier in de VS worden wetten nog opgemaakt door de wetgevende macht, het Parlement. De uitvoerende macht kan zijn wensen kenbaar maken en ook bijdragen leveren, maar kan niet beslissen. In hoever heeft deze hervorming zoals ze nu door het House werd goedgekeurd kans om binnen enkele maanden de wet te worden?

Ik denk dat de Senaat een gelijkaardige wet zal goedkeuren, en wel om deze reden. Dit is een historische kans. Een kans die er komt dankzij de buiten gewone uitslag van de verkiezingen in 2008: onpopulaire oorlog in Irak, losbarsten van een financiële crisis twee maanden voor de verkiezing, en een charismatische kandidaat, de eerste zwarte, tegen een zwakke kandidaat. De kans om de macht van de staat uit te breiden met een sprong gelijk aan 16% van het Nationaal Product, komt niet meer weer. Tweede helft volgende jaar is het al te laat, gezien de verkiezingen in november. De Democraten zullen de wil van de meerderheid van het volk naast zich leggen. De leiding van de Democraten zal op alle mogelijke manieren voldoende (60) Senatoren bij elkaar krijgen om één of andere vorm, hoe rudimentair ook, van een nationalisatie van de gezondheidszorg goed te keuren. Eenmaal het principe gestemd, eenmaal de structuur gebouwd, kan die later steeds verder worden uitgebouwd. Dit is een gekende techniek, die zijn succes in het verleden bewezen heeft. Zo bijvoorbeeld: de sociale zekerheid onder President Roosevelt (1935), en de ziekteverzekering voor gepensioneerden onder Johnson (1965). Trouwens, de vernietiging op korte termijn van de private gezondheidsindustrie zal worden ingebouwd in de wet.