Voor het eerst zijn meer dan de helft van alle Antwerpse OCMW-klanten asielzoeker, vluchteling of geregulariseerd. Dat wil niet zeggen dat de andere helft Peeters of Van Gestel heten. Die helft bestaat in hoofdzaak ook uit ‘nieuwe Belgen’.

In de Antwerpse sociale huisvesting moeten rechthebbenden door de toevloed van nieuwkomers gemiddeld drie jaar geduld oefenen. En het ergste moet nog komen. De huidige regularisatiegolf zal rampzalige gevolgen hebben. Er zijn 6.000 dossiers ingediend in Antwerpen met 11.000 betrokken personen. Hoeveel er een leefloon zullen willen blijft nog afwachten, maar het zullen er veel zijn. In de sociale huisvesting voorziet men een stijging van de gemiddelde wachttijd tot zeker vier jaar.

Het OCMW van Antwerpen kan het nu al niet meer trekken. De OCMW-begroting voor 2010 is ingediend met een voorzien tekort van 30 miljoen euro. De Antwerpse gouverneur keurde de begroting af. Ze vond de put te groot. De kost van de migratie wordt letterlijk ondraaglijk.

Antwerps OCMW-voorzitter Monica Deconinck slaat hierover vaker alarm dan de onze lieve vrouwe toren twaalf uur. Ze kan de toevloed aan geldzoekers – excuseer, ik bedoel asielzoekers – niet meer aan. Het kalf ligt natuurlijk gebonden bij het falend federaal asielbeleid.

Begin 2007 werd een nieuwe wet voor de opvang van asielzoekers van kracht. Asielzoekers kregen tijdens hun procedure alleen nog materiële steun. Een dak boven hun hoofd, eten, drinken, maar geen geld meer zoals vroeger. De plaatselijke OCMW’s hoefden niets meer te doen, de federale overheid ging het oplossen.

Nog geen twee jaar later was het al een soep. De PS had in de nieuwe wet bedongen dat ook zieke illegalen en illegalen met kinderen in de opvangcentra voor asielzoekers terecht kunnen. Zij nemen ongeveer 15% van de 17.000 plaatsen in.

Daar bovenop stond toenmalig minister van maatschappelijke integratie Marie Arena (PS) toe dat allerlei groepen in de asielcentra wonen die daar eigenlijk niet thuis horen. Afgewezen asielzoekers die nog een procedure hebben lopen bij de Raad van State bijvoorbeeld. Zij palmen liefst 25% van de opvangplaatsen in. Volgens de wet zouden deze mensen uitgewezen moeten worden!

Minister Arena weigerde een lijst van deze mensen aan minister van Binnenlandse Zaken Turtelboom (Open-VLD) te geven. Arena vreesde de toepassing van de wet. Turtelboom wou plaats vrijmaken om te voorkomen dat ocmw’s asielzoekers weer financiële steun gingen geven. Geld geven heeft namelijk een enorm aanzuigeffect op nieuwe asielzoekers.

Het conflict tussen Arena en Turtelboom escaleerde en kreeg uiteindelijk een politieke oplossing. De vechtende katjes werden uit elkaar gehaald en de bevoegdheden werden herverdeeld. Aan het probleem zelf werd bijna niets gedaan. Er kwamen enkele honderden plaatsen bij en alle illegale bewoners van de asielcentra bleven zitten. De Franstaligen kregen er een algemene regularisatie van die illegalen als toegift bovenop.

En dus moeten de ocmw’s van dit land sinds vorig jaar opnieuw financiële steun geven aan asielzoekers. Het federale niveau laat ze binnen, het lokale niveau mag ze opvangen. De steunzoekers mogen zelf beslissen bij welk ocmw ze geld gaan vragen. Een federaal spreidingsplan was immers zogezegd overbodig geworden en dus afgeschaft. De grote steden krijgen natuurlijk de voorkeur van onze asielzoekende medemens omdat daar reeds familie of volksgenoten wonen.

Eén van de opvolgers van Arena, staatssecretaris Philippe Courard (PS), maakte het vervolgens bont door een nieuw spreidingsplan voor te stellen waar Vlaanderen 88% van de aanvragen mag opvangen. Na luidkeels protest bij de publieke opinie, de pers en de Vlaamse regering werd dit plan diep begraven.

En nu? Het Antwerps OCMW weigert nog langer mensen van buiten Antwerpen een leefloon te geven. Asielzoekers moeten het maar elders proberen. Het asielbeleid in dit land is een puinhoop geworden. De algemene regularisatie is een ramp. Johan Cruijf leerde ons echter dat elk nadeel z’n voordeel heb. Zo ook hier.

Heel wat organisaties uit het middenveld en flink wat socialisten beseffen dat het zo niet langer kan. Er moet iets gedaan worden aan de instroom van nieuwe steuntrekkers. Daarbij botsen ze op de onwil van de PS. Bovendien frustreert het non-beleid over asiel iedereen in Vlaanderen, links en rechts. Dit verhaal is nog niet ten einde.

Om de ‘mooie’ multiculturele samenleving geloofwaardig te houden, ook voor zichzelf, beseft links en centrumlinks in Vlaanderen dat het betaalbaar moet blijven. Met de Franstaligen blijkt een echt asiel- en migratiebeleid onmogelijk.

Het multicultureel samenleven duwt links, met andere woorden, weg van het Belgisch bestuursniveau. Ze zijn een stille keuze aan het maken. Couscous, djembe en het sfinksfestival liggen hen nauwer aan het hart dan de Walen. Misschien stemmen ze ooit nog, onder wat protest, in met Vlaamse onafhankelijkheid.